Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν είναι όλες οι επιστροφές ίδιες. Άλλοι γυρνάνε με τη ζεστασιά της αγκαλιάς που άφησες πίσω, με την ανάγκη να διορθώσουν όσα χάλασαν. Κι άλλοι; Άλλοι γυρνάνε γιατί κάτι μέσα τους δεν τους αφήνει να ησυχάσουν. Όχι από αγάπη, αλλά από εγωισμό. Από εκείνη την εσωτερική ανάγκη να ξαναγράψουν το ίδιο κεφάλαιο, ακόμα κι αν η ιστορία έχει ήδη τελειώσει.
Η διαφορά φαίνεται στο βλέμμα.
Εκείνοι που έρχονται με αγάπη, φέρνουν μαζί τους την προσπάθεια. Κουβαλάνε λέξεις που έχουν βάρος, σιωπές που είναι γεμάτες νόημα, και μια παρουσία που ζητάει να γίνει ξανά μέρος της ζωής σου. Είναι εκείνοι που σε κοίταξαν και είδαν όσα αξίζεις, ακόμα κι αν τους πήρε καιρό να το καταλάβουν.
Οι άλλοι, όμως;
Οι άλλοι γυρνάνε σαν να μην έφυγαν ποτέ. Φέρνουν μαζί τους το ίδιο ψέμα, την ίδια τοξικότητα, την ίδια ανάγκη να πάρουν κάτι από εσένα χωρίς να σου δώσουν τίποτα. Είναι εκείνοι που επιστρέφουν για να δοκιμάσουν ξανά την υπομονή σου, την καρδιά σου, την ίδια σου την αντοχή.
Μην τους μπερδεύεις.
Δες προσεκτικά ποιος στέκεται απέναντί σου. Είναι αυτός που γυρνάει για να γιατρέψει τις πληγές ή για να τις ξανανοίξει; Είναι αυτός που σε θυμήθηκε γιατί του λείπεις, ή απλά γιατί δεν αντέχει να σε δει να προχωράς χωρίς εκείνον;
Η επιστροφή δεν είναι πάντα ένα «ναι».
Είναι μερικές φορές ένα «όχι» που δεν είπες την πρώτη φορά. Μια απόφαση που δεν πήρες όταν έπρεπε. Μια υπενθύμιση ότι μερικές ιστορίες πρέπει να μένουν κλειστές.
Γι’ αυτό, αν γυρίσουν, μην χαρείς αμέσως. Ρώτα τον εαυτό σου: ήρθαν γιατί τους λείπεις, ή γιατί ακόμα δεν έμαθες το μάθημα;
