Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Κι ο έρωτας εκείνος γεννήθηκε Τετάρτη.
Μια Τετάρτη του Αυγούστου.
Γεννήθηκε τότε ή σφραγίστηκε τότε;
Σφραγίστηκε θα σου πω εγώ.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί ο έρωτας μας, γεννήθηκε τη μέρα που τα βλέμματα μας συναντήθηκαν.
Μια τυχαία συνάντηση, μια γνωριμία, δυο φωνές, μια φράντζα να πέφτει στα μάτια σου.
Αυτό ήταν!
Το ήξερα, το ήξερες. Το ξέραμε κι οι δυο πως κάποια στιγμή θα γινόμασταν εμείς.
Και το φεγγάρι του Αυγούστου, πήρε το χρώμα που του δώσαμε εμείς.
Κι απο τότε κάθε Αύγουστο σε ψάχνω τις νύχτες.
Κι ο έρωτας πήρε το όνομα σου.
Δεν χρειάστηκε ποτέ να το κάνω τατουάζ, γιατί το χάραξες εσύ στην ψυχή μου. Κι εκείνα τα τατουαζ είναι για πάντα και κανείς δεν μπορεί να τα βγάλει απο μέσα του.
Και το καλοκαίρι εκείνο μύρισε γιασεμί.
Αχ εκείνη η μυρωδιά του, όσα χρόνια και να πέρασαν μου θυμίζει εσένα.
Μου φέρνει στο μυαλό τα φιλιά μας, που είχαν τη μυρωδιά του γιασεμιού και τη γεύση της δροσερής βανίλιας.
Ακόμα την έχω αυτή τη γεύση στο στόμα μου.
Τόσα χρόνια μετά και δεν κατάφερε ποτέ κανείς να την αλλάξει.
Τόσα χρόνια μετά και δεν μπόρεσα να ξεχάσω.
Ίσως γιατί η ψυχή μου έμεινε παιδί.
Η δική σου;
