Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου
Μένεις στο ασφαλές μπεζ…
Ούτε λευκό, ούτε μαύρο. Δεν το συζητάμε καν για κόκκινο.
Ούτε φως, ούτε σκοτάδι.
Ένα τίποτα που παριστάνει πως είναι κάτι.
Χωρίς άποψη, χωρίς θέση, χωρίς ευθύνη.
Δεν μιλάς, μην σε παρεξηγήσουν.
Δεν αντιδράς, μην ταράξεις τα νερά.
Δεν διαλέγεις πλευρά, μην χάσεις την αποδοχή.
Αρκεί να υπάρχεις.
Στις σκιές. Στις γωνίες. Εκεί που κανείς δεν σε βλέπει, αλλά εσύ βλέπεις τους πάντες.
Παρατηρείς ζωές, καταγράφεις λάθη, σχολιάζεις κινήσεις.
Θες να ξέρεις τα πάντα για τους άλλους, αρκεί να μη ρωτήσει ποτέ κανείς “κι εσύ;”
Γιατί δεν έχεις τι να πεις.
Όχι επειδή δεν έχεις περάσει.
Αλλά επειδή δεν τόλμησες να ζήσεις.
Άχρωμη.
Άοσμη.
Αδιάφορη.
Γεμάτη με φράσεις που δεν ειπώθηκαν, βλέμματα που δεν στάθηκαν, και όνειρα που πέθαναν πριν καν γεννηθούν.
Είσαι όλα εκείνα που δεν έγιναν ποτέ.
Κι όσο μένεις στο μπεζ, θα συνεχίσεις να ταΐζεις την ψευδαίσθηση πως είσαι “ήσυχη”, “ταπεινή”, “καλή”.
Δεν είσαι.
Είσαι απλώς απούσα.
Κι ο κόσμος, όσο σκληρός κι αν είναι,
δεν θυμάται ποτέ εκείνον που δεν τόλμησε να φωνάξει το χρώμα του.
Μόνο αυτούς που κάηκαν για κάτι.
Μόνο αυτούς που κοίταξαν από τα βράχια το κενό, και δοκίμασαν να πετάξουν.
Κι ας έσπασαν τα μούτρα τους.
Τουλάχιστον έζησαν.
