Γράφει η Σπυριδούλα Σγούρου
Η ζωή αλλιώς λοιπόν! Μα ποια ζωή απ’ όλες; Αυτή που δεν έζησα; Αυτή που ζούσα και νόμιζα πως ζούσα ή αυτή που ζούσα για τους άλλους;
Στην αρχή είσαι παιδί, ανέμελο θα ήταν το αναμενόμενο κατά κανόνα. Μα εγώ δεν υπήρξα ποτέ λόγω συγκυριών. Μεγάλωσα απότομα και από παιδί, πήρα το ρόλο του ενήλικα. Πιστέψτε με δεν είχα άλλη επιλογή. Όταν μια ασθένεια χτυπάει την πόρτα σε ένα σπίτι, τα πάντα αλλάζουν.
Στο δικό μου αρρώστησαν και οι δυο μου γονείς. Κι εκεί έπρεπε κάποιος να σταθεί στα πόδια του γερά. Δεν υπήρχε άλλος, παρά εγώ. Στο δρόμο μου γνώρισα πολύ κόσμο. Υπήρξαν άνθρωποι που πέρασαν κι έφυγαν μα δεν ξέχασαν , όχι δεν με ξέχασαν.
Υπήρξαν και αυτοί που έμειναν κοντά μου και δεν έπαψαν ποτέ να με φροντίζουν, και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις υποκλίνομαι. Διακριτικά, με νοιάξιμο, με αγάπη έσκυβαν και μου έδιναν το χέρι να σηκωθώ.
Μα υπήρξαν και οι άνθρωποι που εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία μου κι ας τους αγάπησα με όλη μου την ψυχή. Μου έδιναν το χέρι και μετά με άφηναν να πέσω απότομα. Τις ήξεραν τις πληγές μου, μα δεν είδα κανέναν από αυτούς να βγάλει το μαντήλι και να τις σκουπίσει.
Κι εγώ είχα τόση ανάγκη από αποδοχή, από αγάπη, που δεν το έβλεπα. Τόσο μόνη ένιωθα που το κομμάτι που μου πέταγαν για να επιβιώσω , θεωρούσα πως μου έκαναν και χάρη. Είχα κάνει τόσο δρόμο κι όμως δεν έβλεπα τη δύναμή μου. Είχα περάσει από σαράντα κύματα και είχα μείνει όρθια, μα πάλι δεν το αναγνώριζα.
Κράτησα στη ζωή μου ανθρώπους που δεν το άξιζαν , από φόβο και ανασφάλεια! Μια ζωή πιστεύουμε ότι οι άλλοι θα κάνουν ότι θα κάναμε εμείς για αυτούς. Μεγάλη πλάνη! Το εδώ και τώρα έχει σημασία, η στιγμή. Επειδή κάθε στιγμή που φεύγει δεν γυρίζει πίσω. Έπρεπε να αρρωστήσω κι εγώ για να καθαρίσει το βλέμμα μου. Τότε πια είδα την αλήθεια, το ψέμα, τη συμπόνοια, την αληθινή και ανιδιοτελή αγάπη και διαλύθηκα.
Λυκοφιλίες, ψευτοέρωτες, μαχαιριές πισώπλατες. Κουλουριάστηκα σαν έμβρυο που περίμενε να ξαναγεννηθεί και έγινα λέαινα. Η ζωή μου, άρχιζε ακριβώς εκείνη τη στιγμή! Δεν υπήρχε πριν, δεν υπάρχει μετά. Μόνο τώρα.
Μάζεψα την αγέλη μου, αυτούς τους λίγους τους εκλεκτούς, κι αποφάσισα να ζήσω για μένα. Για όσο μου αναλογεί. Κανείς πια δεν με αφορά, μόνο οι αλήθεια και το σήμερα.
Δεν έχω προσδοκίες, κάθε μέρα είναι ξεχωριστή, είτε έχει λιακάδα, είτε βροχή ,ακόμα κι όταν ο άνεμος ουρλιάζει όπως κι απόψε. Είναι και η δική μου φωνή μαζί, ναι έχω φωνή και ουρλιάζω.
Το λαβωμένο μου στήθος, φουσκώνει από μια άγρια χαρά. Πετάξτε τα σκουπίδια της ζωής σας, τώρα είναι η ώρα,
