Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Η αξιοπρέπεια δεν είναι απλώς μια λέξη.
Δεν είναι για να τη λες όταν σε συμφέρει, ούτε να την κρεμάς στον τοίχο σαν τίτλο.
Η αξιοπρέπεια είναι στάση ζωής.
Είναι πώς στέκεσαι όταν όλα σε προσβάλλουν.
Πώς φεύγεις όταν σε ξεπουλάνε.
Πώς σωπαίνεις, όταν ξέρεις ότι τα λόγια δεν σώζουν τίποτα.
Κι αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, δεν αρκεί να την ξέρεις τη λέξη.
Πρέπει να τη ζήσεις.
Να την πληρώσεις.
Να τη ματώσεις.
Γιατί η αξιοπρέπεια δεν είναι η εύκολη επιλογή.
Είναι εκείνη που σε αφήνει μόνο σου πολλές φορές.
Είναι εκείνη που πονάει, αλλά σε κρατάει ακέραιο.
Κι εσείς…
Εσείς ούτε που συστηθήκατε ποτέ μαζί της.
Τη λέτε, τη φωνάζετε, τη γράφετε σε μεγάλα γράμματα — αλλά δεν την κουβαλάτε στο βλέμμα, ούτε στην ανάσα σας.
Η αξιοπρέπεια, ρε φίλε, φαίνεται στο πώς αγαπάς.
Στο πώς φεύγεις.
Στο πώς μένεις σιωπηλός εκεί που οι άλλοι ξεπουλιούνται με λόγια.
Και να ξέρεις κάτι:
Εκεί που τελειώνει το εγώ και το παιχνίδι,
αρχίζει η αξιοπρέπεια.
Κι όχι, δεν είναι για όλους.
