Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Ποιος θάνατος ν’ αντέξει μπροστά στη θέα του έρωτα;
Ποια απώλεια που πικραίνει τα σωθικά, ζητά εγωιστικά να χύνει συνέχεια το φαρμάκι;
Ποιος μπόρεσε να ορθώσει ανάστημα μπροστά στον πόνο του, αν συνειδητά δεν το επέλεξε; Αν συνειδητά δεν το ζήτησε;
Κανένας θάνατος δεν είναι πιο δυνατός απ’ τη ζωή.
Καμιά απώλεια δεν έχει τη δύναμη να σε καθηλώσει, αν εσύ δεν καθηλώσεις τον εαυτό σου εκεί.
Η ζωή είναι πάντα πιο δυνατή απ’ τον κάθε θάνατο, απ’ την κάθε απώλεια.
Κι όποιος από ένα σημείο και μετά αρνηθεί να ζήσει, αρνείται να τιμήσει την απώλεια, αρνείται να βιώσει τον πόνο, αρνείται την ίδια του την ύπαρξη.
Για να γεννηθεί το καινούργιο, χρειάζεται να πεθάνει το παλιό.
Όποιος δεν αλλάζει και μένει στάσιμος, είναι καταδικασμένος στη μιζέρια του και την αυτολύπησή του.
Μονάχα όσοι μπόρεσαν να βγάλουν μέσα απ’ τα σπλάχνα τους την ομορφιά τους, θαρραλέα τόλμησαν να κοιτάξουν κατάματα και το θάνατο και τη ζωή.
Και πίστεψέ με, θέλει πολύ δύναμη να τα αντιμετωπίσεις και τα δύο.
Θέλει πολλά κότσια κι ο θάνατος και η ζωή μάτια μου.
Αν θέλεις να μάθεις να κοιτάς κατάματα, χρειάζεται να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Θέλει έρωτα ν’ ανοίξεις στη ζωή, να ξορκίσεις κάθε θανατικό, κάθε απώλεια, κάθε τι που σου στερεί τη χαρά σου.
Έρωτα ζητάς! Σαν το αντίδοτο να διώξεις το φαρμάκι.
Έρωτα που να τον θέλεις να τον βαστάξεις όχι σα δεκανίκι, μα σαν αέρα ούριο να τον συναντήσεις, αυτόν που θα σε κάνει να πετάξεις!
Και πρώτα να θέλεις να πετάξεις για να “πετάξεις!”.
Έρωτα ζητάς αλλιώτικο, πραγματικό, αυτόν που ξεσηκώνει κύματα στα ακρογιάλια, αυτόν που ξυπνά από λήθαργο και χειμερία νάρκη ψυχές και σώματα.
Γιατί μάτια μου ο έρωτας δεν τελειώνει ποτέ, ο έρωτας για τη ζωή τελειώνει μόνο όταν το θελήσεις, κι αυτός είναι ο χειρότερος θάνατος, να σκοτώνεις συνέχεια εσύ ο ίδιος τη ζωή σου.
Ζωή ζητάς και ζωή θα πάρεις!
