Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Και μια μέρα θα καταλάβεις, ότι ευτυχία δεν ήταν, ούτε η σούπερ δουλειά, ούτε τα πτυχία, η εμφάνισή σου, ούτε καν, το να βρίσκεσαι σε σχέση.
Η ευτυχία, θα συνειδητοποιήσεις, δεν είχε να κάνει με το να ακολουθάς τα πλήθη, να αντιγράφεις, τον πιο δημοφιλή, διάσημο.
Δεν είχε να κάνει με το να κάνεις χατίρια για να είσαι αποδεκτός και να νιώθεις όμορφα.
Μια μέρα, θα δεις, ότι ευτυχία, πάντα, ήταν η πληρότητα που ένιωθες όταν ήσουν σε καλή, αρμονική σύνδεση με τον εαυτό σου.
Ευτυχία ήταν πάντα η ελπίδα, η δημιουργία, η χαρά του να υπήρχες και να ζούσες με βάση τις δικές σου αξίες, τις δικές σου πεποιθήσεις.
Ανεπηρέαστος. Ανεμπόδιστος.
Ήταν πάντα η επιλογή, να ζούσες την ζωή σου όπως εσύ ήθελες.
Το να άκουγες, πόσο μάλλον, να ακολουθούσες την καρδιά σου όπου και αν σε πήγαινε.
Ευτυχία πάντα ήταν, όταν παρά τα λάθη, αγκάλιαζες τον εαυτό σου και με συμπόνοια του συμπαραστεκόσουν όσο χρειαζόταν, γιατί βρισκόσουν στο μονοπάτι του “γίνομαι”.
Αυτού του είδους η ευτυχία βλέπεις, εξαρτιόταν πάντα μόνο από σένα.
Η ευτυχία που γεννιόταν μέσα από τις ελεύθερες στιγμές σου να αποφασίζεις προς τα πού θα έστριβες το τιμόνι.
Η ευτυχία όταν επέλεγες ανθρώπους βάλσαμο για την καρδιά σου στον περίγυρό σου.
Οι δικές σου επιλογές, οι δικές σου αποφάσεις.
Το δικό σου οικοδόμημα.
Εσύ.
Πάντα, ήσουν εσύ.
Η ελευθερία ή η σκλαβιά σου.
Η ευτυχία, η πληρότητα,
ή η γκρίνια και η παθητικότητα.
Εσύ…
