Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Δεν είναι που σε θέλω μόνο, είναι που σε χρειάζομαι, σε έχω ανάγκη. Είναι ότι μετά από σένα το χάος, μετά από σένα το τίποτα, μετά από σένα όλα μοιάζουν σα να αρχίζουν από την αρχή, σα να μην έζησα πριν, ούτε στιγμή.
Είναι ότι μαζί σου, μπορώ να είμαι ο εαυτός μου ξανά, χωρίς να υποκρίνομαι ίσως κάποια άλλη.
Δεν είμαι άτρωτη ούτε αλάνθαστη. Δε παίζω τη τέλεια κοπέλα, που οι περισσότεροι θέλουν να έχουν. Δε προσποιούμαι, δεν ανοίγω το στόμα μου για να πω απλά κάτι, αλλά να εκφράσω τη γνώμη μου όταν απλά υπάρχει λόγος και ούτε σιωπώ όταν πρέπει να μιλήσω. Δε κλείνω τα μάτια μου στην αλήθεια και ούτε ψάχνω για λάθη εκεί που δεν υπάρχουν.
Μαζί σου, γνωρίζω ξανά τον εαυτό μου από την αρχή. Μαθαίνω ακόμα και πτυχές του εαυτού μου, που μέχρι τώρα δεν είχα καν ανακαλύψει. Βλέπω το χαρακτήρα μου να αλλάζει προς το καλύτερο, να ελίσσεται, να μεταμορφώνεται σε κάθε περίσταση και να ανασταίνεται μέσα από το βλέμμα σου, κάθε φορά που με κοιτάς.
Είναι όμορφα μαζί σου. Πρωτόγνωρα. Όλες οι αισθήσεις μου, λειτουργούν ταυτόχρονα και εσύ εκεί δίπλα μου να τις ζωντανεύεις διπλά σα να σου μιλούν, σα να σε ακουμπούν και τα αντανακλαστικά σου , λειτουργούν αυτόματα σα να σε χτύπησε κάποιο ηλεκτρικό ρεύμα.
Είναι αλλιώτικα μαζί σου, διαφορετικά, αντάξια σε όλα αυτά που είχα ονειρευτεί, πριν σε γνωρίσω. Ανέμελα σα να ξυπνάω με ένα απαλό αεράκι που μου παίρνει τα μαλλιά σα να ναι καλοκαίρι, σα μια γλυκιά αίσθηση ότι και αυτή η μέρα θα περάσει αναίμακτα, ότι και αν συμβεί.
Δεν ήρθες να με αλλάξεις, όχι. Ήρθες απλώς να μου δείξεις, ότι η ζωή, όταν μοιράζεται, έχει τη γεύση που της δίνεις.
