Γράφει η Άννα Μαρία Χάσικου
Σκέφτηκες ποτέ γιατί στα γενέθλια, στις γιορτές ή κάθε φορά που σου εύχονται, τελοσπάντων, σου λένε: “..και καλές επιτυχίες σε ό,τι κάνεις…”;
Κανείς δε διευκρίνησε ποτέ πόσες επιτυχίες είναι αυτές ή σε ποιόν τομέα θα συμβούν ή πότε πρόκειται να συμβούν. Σωστά;;
Κι αυτό γιατί ο καθένας μας είναι διαφορετικός. Αρέσκεται σε διαφορετικά πράγματα. Κάνει τα πράγματα διαφορετικά από τον διπλανό του. Κι είναι εντάξει. Είναι πολύ εντάξει.
Δεν είμαστε όλοι πολιτικοί, επιστήμονες, καλλιτέχνες, καθηγητές, μοντέλα, ή κράμα μερικών από αυτών. Και δεν πρέπει να είμαστε. Είμαστε αυτοί που είμαστε, αυτοί που πρέπει να είμαστε. Να το αναγνωρίζουμε και να το αγκαλιάζουμε με αγάπη. Αυταγάπη.
Είμαστε όλος ο εαυτός μας. Ο δυνατός και ο πιο αδύναμος. Αλλά όλα είναι εσύ!
Οποιαδήποτε μη αποδοχή της πραγματικότητας μας ως οντότητα θεωρείται τουλάχιστον αυτοσαμποτάρισμα και δεν πρόκειται να οδηγήσει σε κανένα όμορφο μέρος! Το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να επιφέρει είναι καταπιεσμένα συναισθήματα, απωθημένα ή ακόμα και ψυχοσωματικά και κατ’επέκταση σοβαρές σωματικές ασθένειες.
Η ζωή μας είναι λίγη και ο χρόνος μας εδώ θα λήξει. Όταν θα φύγουμε από εδώ δε θα πάρουμε τη γνώμη ή την κριτική κανενός εκεί έξω, εκεί πέρα που θα πάμε. Θα πάρουμε μνήμες και συναισθήματα, υποθέτω. Θα αφήσουμε κι ένα στίγμα, αν είμαστε αρκετά δημιουργικοί και χαρισματικοί.
Ζήσε λοιπόν τη ζωή όπως εσύ τη θέλεις. Να είσαι καλός και σωστός, όσο μπορείς. Ζήτα συγγνώμη εκεί που έφταιξες, κανένα υλικό δεν είναι τέλειο.
Έχουμε όλοι «σπασμένα», αδούλευτα κομμάτια που κραυγάζουν και πληγώνουν τους δεκτές. Μα όμως πάντα, έχουμε την προθυμία να τα φτιάξουμε. Πόσο αξιοθαύμαστο είναι αυτό από μόνο του;
Εκείνοι που μένουν, μένουν. Μένουν με όλο το πακέτο σου. Όπως ακριβώς το πακέτο των Faber-Castell που έχει μέσα κόκκινο, κίτρινο, άσπρο, μα έχει και μαύρο και γκρι.
Δες όποιον εσύ θέλεις. Κλάψε με όποιον εσύ επιλέξεις και γελά δυνατά εκεί που νιώθεις πως σ’ αγαπάνε.
Πάρε βοήθεια από εκεί που εσύ θέλεις. Δεν είναι όλοι για όλους. Δεν δουλεύουν όλα για όλους μας. Η μαγκιά είναι να συνεχίζεις να αναζητάς, να δοκιμάζεις, όσες φορές χρειάζεται. Να κάνεις αξιολόγηση κι αυτοκριτική και να λες: «Έλα, πάμε ακόμα μία, εαυτέ!»
Πώς είναι όταν έχει μεγέθη για όλους; Υπάρχει πάντα κάτι για όλους. Ένα επάγγελμα, ένας σύντροφος, ένα μέρος, μια λύση.
Άλλαξε αυτά που δεν σου αρέσουν, αν μπορούν να αλλάξουν. Ένα βήμα τη φορά. Αλλά κυρίως, μην αυτομαστιγώνεσαι.
Αν σε ανακουφίζει, εξηγήσεις, λογαριασμούς και απαντήσεις στο τέλος, θα δώσεις μόνο στον εαυτό σου. Τον σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής σου!
