Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Εκεί που όλα μοιάζουν βουνό, εκεί που λείπει εκείνος, εκεί που θέλεις να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις να χωθείς στην αγκαλιά του και να τα πάρει όλα μακριά με εκείνο το βελούδινο άγγιγμά του, με εκείνη τη φωνή του που μπαίνει στα αυτιά σου και χαϊδεύει μονομιάς όλο σου το κορμί. Που με μιας σε ταξιδεύει σε μέρη μακρινά με λουλούδια και ήλιους και χρώματα και αρώματα μοναδικά όπως και εκείνος.
Εκεί που όλα ξεκινούν και τελειώνουν με την ύπαρξή του!
Ποιος το πίστευε, ποιος θα πίστευε πως θα ερχόταν και θα τα άλλαζε όλα, πως η ζωή θα έτρεχε γύρω του, πως η ζωή σου θα ήταν πιο μεγάλη όταν εκείνος θα υπήρχε μέσα σου. Αστείο θα το έβλεπες μα ήρθε και είναι το εκεί, εκείνο που τα φτιάχνει όλα, που τα ανθίζει, που δίνει ανάσα στην μπλοκαρισμένη σου ψυχή.
Εκεί να μείνεις μακριά από όλα, σε μια πόλη μαγική, στην αγκαλιά του που όλα μοιάζουν εύκολα, όμορφα, ζωντανά, έτσι δίχως να μιλάς, δίχως να σκέφτεσαι μα μόνο να χαμογελάς από ευτυχία.
Εκεί σου λέω…
Εκεί!
