Γράφει η Βάγια Αγγελακοπούλου
«Γνωστή η φυσιογνωμία σου! Κάτι μου θυμίζει το πρόσωπό σου!» Μια περίεργη οικειότητα, που όμως με πλημμυρίζει με αμηχανία. Ξαφνικά χωρίς να το καταλάβεις έρχονται αναμνήσεις στο μυαλό σου! Ασυναίσθητα.. Θυμάσαι τις ατελείωτε συζητήσεις! Τα τηλεφωνήματα τα ξημερώματα για να συζητήσετε για τον μαλάκα! Θυμάσαι τις φορές που τα προβλήματα στην οικογένεια σε κατακλύζουν και έψαχνες διαφυγή στη «οικογένεια» που είχες διαλέξει εσύ! Πόσες στιγμές γελούσατε και κλαίγατε μαζί!.. Όλες αυτές οι σκέψεις με ένα βλέμμα! Όλα σου έρχονται στο μυαλό απλά όταν αντικρίζεις αυτή την γνωστή-άγνωστη φιγούρα!
Και καθώς φτάνει η στιγμή να χαιρετηθείτε, έτσι μ’ αυτό το τυπικό και αμήχανο «τι κάνεις» χαμογελάς και είσαι φιλική , απλά και μόνο γιατί δεν πρέπει να καταλάβει κανείς πόσο σου λείπει η φίλη σου! Στα μάτια βέβαια διαγράφονται όλα. Στα μάτια του ανθρώπου που δεν έχει μάθει να προσποιείται. Μέτα από αυτή την συνάντηση, όλα επανέρχονται. Αυτή η συνάντηση λειτουργεί καταλυτικά για την υπόλοιπη μέρα. Ξανά βιώνεις τα γεγονότα, αυτή τη φορά γνωρίζοντας το τέλος του έργου. Δεν πρόκειται για έναν έρωτα που σε πλήγωσε, ούτε για τον κολλητό σου που ερωτεύτηκες. Πρόκειται για την φίλη, που εσύ επέλεξες για ‘’αδερφή’’.
Πρώτα αναλογίζεσαι τις όμορφες στιγμές. Όλα αυτά που σας έδεσαν. Όλες εκείνες τις φορές που κλάψατε μαζί, γελάσατε. Τις ατελείωτες συζητήσεις μέχρι το πρωί.
Όμως έρχεται η στιγμή που σε κατακλύζουν εκείνα τα φριχτά συναισθήματα, σε πιάνει κόμπος στο στομάχι, όταν ο νους σου περιπλανιέται στα μονοπάτια των άσχημων στιγμών. Και σου υπενθυμίζουν την πραγματικότητα. Ναυαγεί κάθε νοσταλγία. Οργίζεσαι πάλι. Λυπάσαι. Και σκέφτεσαι ότι έκανες το σωστό. Ή τουλάχιστον το καλύτερο για εσένα.
Έρχεται κάποτε η στιγμή που κουράζεσαι να είσαι το ψυχοφάρμακο για όλους. Που η ανοχή σου, σε έχει εγκαταλείψει. Που διαπιστώνεις πως κάθε φορά που χαλάς χατίρια και ακολουθείς ένα δικό σου μονοπάτι, τότε πέφτουν τα προσωπεία. «Να χαλάς χατίρια, να μαθαίνεις ανθρώπους!» , λένε. Απομακρύνεσαι , αποστασιοποιείσαι από την κατάσταση και τα ζυγίζεις, και αξιολογείς τι είναι το καλύτερο για εσένα. Στη αρχή θα σε πληγώσει αυτή η αλλαγή. Θα σε πονέσει να χάσεις έναν τόσο δικό σου άνθρωπο. Αλλά όταν κάποιος δεν σέβεται την προσωπικότητα σου ,και έμμεσα ή άμεσα, προσπαθεί να σε ελέγχει, χωρίς να σου επιτρέπει να είσαι ο εαυτός σου, τότε δεν αξίζει να υπάρχει στη ζωή σου.
Ένας αδερφικός φίλος χαίρεται με την χαρά σου. Θέλει μόνο το καλό σου. Σε καταλαβαίνει ή τουλάχιστον προσπαθεί. Σε σέβεται. Δεν σου χαιδεύει τα αυτιά. Αντιθέτως, σου εκθέτει τα ελλατώματα σου για να σε κάνει καλύτερο άτομο, αλλά μπροστά στους άλλους σε υπερασπίζεται –δεν σε κατασπαράσει μαζί τους. Ένας πραγματικός φίλος ξέρει να γελάει με τα αστεία σου, και όχι μαζί σου. Έτσι μόνο αξίζει η φιλία. Οτιδήποτε άλλο είναι απλά ένα δόλιο τέχνασμα, απομίμηση τη φιλικής σχέσης , και δεν το χρεάζεσαι στην ζωή σου.
Και ύστερα από όλο αυτόν τον συλλογισμό – με αφορμή αυτή την τυχαία συνάντηση – η γαλήνη επανέρχεται μέσα σου. Ανακτάς το χαμόγελο στα χείλη σου, και ξέρεις μέσα σου –όσο κι αν το αρνείσαι- πως όλα έγιναν για καλό. Σε βοήθησαν να μάθεις καλύτερα τους ανθρώπους. Να τα βρεις με τον εαυτό σου και να δεθείς περισσότερο μαζί του. Και εν τέλει σε έκαναν πιο δυνατό. Τέτοιες σκάρτες φιλίες σου έμαθαν να στηρίζεσαι στα δικά σου πόδια και να μην έχεις ανάγκη κανέναν. Καταλήγεις να ξεχωρίζεις την πραγματικότητα από την φενάκη, και τους φίλους που αξίζουν από τους σκάρτους.
Γι’ αυτό χρωστάμε ένα «ευχαριστώ» σε όλες τις κίβδηλες φιλίες. Σε όλους τους φίλους που θεωρήσαμε αδέρφια, χωρίς οι ίδιοι να το εκτιμήσουν. Δεν χρωστάμε την ζωή μας σε κανέναν, και ειδικά σε εκείνους τους ανθρώπους που δεν μας υπολογίζουν. Δεν τους αξίζετε.
