Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Είναι κάτι μέρες…. Σαν αγώνες σε πίστες ταχύτητας. Καθισμένη στο τιμόνι, περιμένοντας την επόμενη στροφή, με τα μάτια καρφωμένα στο δρόμο, το πόδι στο γκάζι, την καρδιά έτοιμη να σπάσει.
Μέρες που πρέπει να τα καταφέρεις παντού, να έρθεις πρώτη, με όχημα το σώμα και κινητήρα την ψυχή. Μοναδικό καύσιμο το πείσμα. Αυτά τα πεισματάρικα θηλυκά “καθάρματα”. Εκείνα τα “καθάρματα’ που αν τα γνωρίσεις, γίνονται η καλύτερη παρέα σου. Περιμένεις όλη τη μέρα να έρθει η ώρα που θα κάτσεις απέναντι τους. Που θα σε κοιτάξουν στα μάτια, θα ακούσουν τις κουβέντες σου, θα καπνίσουν και θα πιούν μαζί σου και θα θυμώσουν με ότι σε πόνεσε. Το χτύπημα στην πλάτη σου θα είναι πραγματικής συμπόνιας και αγάπης. Όχι άντε φεύγω τώρα και βγαλτα πέρα μόνος σου. Με αγκαλιά ζεστή κι ανθρώπινη και όχι τυπική.
Είναι τα θηλυκά που έχοντας παλέψει για τη δική τους ζωή, έχοντας δεχτεί όσα G αντέχει το πετσί τους μέχρι να κοπεί στη μέση, η επόμενη μέρα, θα τις γεννήσει πολλαπλασιάζονται όλες τους τις αρετές.
Η διαδρομή, απ’ την εκκίνηση έως τον τερματισμό είναι τεράστια, ατελείωτη, επώδυνη. Όλη η ηδονή, η στιγμή του τερματισμού. Ο θρίαμβος, η λύτρωση, η συνειδητοποίηση, του ποια είσαι πια. Μία άλλη, ποτέ η ίδια ξανά. Γιατί ότι την πόνεσε, την άλλαξε.
Πιο ανθεκτική, πιο μαχητική, πιο πεισματάρα, πιο υπομονετική, πιο στρατηγική, πιο σαγηνευτική, πιο όμορφη, πιο γυναίκα από ποτέ.
Το απόλυτο θηλυκό.
Υπερόπλο που όλοι θέλουν να έχουν, αλλά λίγοι αντέχουν.
Ένα πλάσμα που δεν χωράει σε τίποτα μετρήσιμο.
Δεν μπαίνει σε καλούπια αλλά μένει όσο και όπου αυτή θέλει.
Που η θέση της δεν είναι στο παντελόνι σου, αλλά στην καρδιά σου, κατάλαβες;
