Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Που λέτε τι είναι τελικά οι άνθρωποι; Τι αφήνουν να φανεί προς τα έξω; Κοίτα, εγώ δεν είμαι αυτό που φαίνομαι. Απόψε κάτω από την πανσέληνο θα σου αποκαλύψω ποια πραγματικά είμαι. Φαίνομαι σκληρή, απροσπέλαστη, τετράγωνη, δίχως συναισθήματα. Θες να σου πω ένα μυστικό όταν είσαι έτσι πονάει λιγότερο όταν είσαι έτσι επιβιώνεις πιο εύκολα.
Κοίτα, εγώ το μόνο λάθος που έκανα ήταν να αφήσω την καρδιά μου ελεύθερη, γιατί πίστευα πως οι άνθρωποι είναι σαν κι εμένα. Δεν θα σε πονέσουν, δεν θα σε ξεγελάσουν, δεν θα σε κοροϊδέψουν. Έτσι την άφησα να αγαπήσει έναν λάθος άνθρωπο.
Όπως λέει και η Μποφίλιου «Κοίτα εγώ αν μου επιτρέπεις δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις, και είναι φορές που αναρωτιέμαι πώς καταφέρνω και κρατιέμαι». Υπήρξαν πολλά βραβεία που με ένα μαξιλάρι στο στόμα ούρλιαζα γι αυτό που έβλεπε ο κόσμος για μένα, σε αυτό που ήμουν εγκλωβισμένη.
Κοίτα, εγώ δεν είμαι αυτό που γνώρισες, δεν είμαι αυτό που άφησα να φανεί. Εκείνο που είδες ήταν ένα πλάσμα πληγωμένο ευάλωτο που πονούσε πολύ τέλειο ένα πλάσμα που το πονέσεις πολύ. Ξέρεις όμως ποιο είναι το πιο αστείο; Πώς αυτό το πλάσμα όσο και αν το πόνεσες δεν έπαψε λεπτό να σε αγαπάει. Δεν σε αγάπησε ούτε ένα δράμι λιγότερο. Κοίτα λοιπόν εγώ δεν είμαι αυτό που φαίνομαι και είναι λίγοι αυτοί που μπορούν να με δουν όσοι πολλοί και αν με κοιτάζουν.
Και τελικά ήσουν κι εσύ μέσα στους πολλούς. Κοίτα, εγώ το μόνο που έκανα λάθος ήταν να αγαπήσω βαθιά έναν άνθρωπο που δεν μπόρεσε ποτέ του να με αγαπήσει, που όσα είχα να του δώσω ήταν πάντα λίγα, ήταν πάντα λάθος. Κοίτα εγώ…
