Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν σου έλειπε ποτέ το θράσος. Είχες θράσος να λες “σ’ αγαπώ” χωρίς να το εννοείς, θράσος να υπόσχεσαι αποκλειστικότητα ενώ μοιραζόσουν το βλέμμα σου δεξιά κι αριστερά, θράσος να σερβίρεις ψέματα με τόση ευκολία που έμοιαζαν αλήθειες. Όμως εκεί που απέτυχες ήταν στο θάρρος. Γιατί θάρρος δεν είχες ποτέ να σταθείς μπροστά μου με καθαρά λόγια. Προτίμησες να κρυφτείς πίσω από μισές κουβέντες, πίσω από μια εικόνα που δεν ήσουν εσύ.
Κι εγώ σε πίστεψα. Το παραδέχομαι. Σε πίστεψα γιατί ήθελα να σε πιστέψω. Σε έντυσα με τον έρωτα που έβλεπα μέσα μου και δεν παρατήρησα ότι το δικό σου ένδυμα ήταν υφασμένο με ψεύτικες υποσχέσεις. Μου πούλησες παραμύθι κι εγώ το αγόρασα με την ψυχή μου. Μα το παραμύθι σου δεν είχε δράκο ούτε σωτηρία. Είχε μόνο σκιές, εγωισμό και τη δειλία σου.
Η αγάπη μου για σένα ήταν τόσο έντονη που με πονούσε. Με πονούσε να αγαπάω έναν άνθρωπο που δεν ήξερε να αγαπάει ούτε τον εαυτό του. Ήσουν ένας καθρέφτης γεμάτος αυταπάτες. Έβλεπες μόνο την εικόνα που σου βόλευε, ποτέ την αλήθεια. Κι όταν η αλήθεια άρχισε να ξεπροβάλλει, έκανες το μόνο που ήξερες καλά: έτρεξες να κρυφτείς.
Μπορεί να άργησα να το δω, αλλά τώρα ξέρω. Δεν αξίζει να δίνω την ψυχή μου σε όποιον δεν έχει καν το θάρρος να κρατήσει τη δική του. Μείνε λοιπόν με το θράσος σου, με το ψέμα σου και την ψεύτικη εικόνα που τόσο προσεκτικά έχτισες. Γιατί εδώ, μαζί μου, όλα αυτά δεν περνάνε πια.
