Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Είσαι από τα λάθη που επαναλαμβάνονται. Ξέρεις, αυτά που ξυπνάνε μέσα σου εκείνο το γαμημένο μείγμα έλξης και αυτοκαταστροφής. Αυτά που ενώ ξέρεις πως θα σε διαλύσουν, τα ψάχνεις. Γιατί χωρίς αυτά, όλα μοιάζουν υπερβολικά ήσυχα, υπερβολικά ασφαλή, υπερβολικά λάθος.
Σε κοίταξα ξανά, όπως την πρώτη φορά. Ίδιο το βλέμμα, ίδια η φωτιά που δεν σβήνει. Δεν άλλαξες, ούτε εγώ. Και κάπως έτσι, με μια ανάσα διαφορά, ξαναμπήκα στο ίδιο έργο. Περπάτησα πάνω στα ίδια σπασμένα γυαλιά, με τα ίδια χέρια στις τσέπες και την ίδια αυταπάτη πως αυτή τη φορά θα αντέξουμε.
Μα δεν αντέχουμε. Ποτέ δεν αντέξαμε. Εσύ παίζεις με τις άμυνές μου κι εγώ σε αφήνω να κερδίσεις. Είσαι το λάθος που κάνω ξανά και ξανά, γιατί όσο κι αν πονάει, ξέρω πως χωρίς αυτό, κάτι μέσα μου θα μείνει ανεκπλήρωτο. Όπως το κάπνισμα που κόβεις και επιστρέφεις σ’ αυτό στις πιο δύσκολες νύχτες.
Δεν είσαι απλώς μια συνήθεια. Δεν είσαι απλώς ένα λάθος. Είσαι ολόκληρη η ιστορία που δεν έχει τέλος. Εκείνη η σελίδα που, όσο κι αν τη σκίζω, τη βρίσκω πάντα μπροστά μου. Κι αν κάτι ξέρω καλά, είναι πως ακόμα κι όταν φύγεις ξανά, το επόμενο “γεια” μας θα είναι απλά θέμα χρόνου.
Και ξέρεις τι; Δε με νοιάζει. Γιατί στο τέλος της ημέρας, κάποιες ιστορίες δεν γράφονται για να τελειώνουν. Γράφονται για να καίνε, ξανά και ξανά, μέχρι να μην μείνει τίποτα. Κι εγώ, όσο έχω ακόμα λίγη φωτιά μέσα μου, θα συνεχίσω να επιστρέφω σε σένα. Στο λάθος μου. Στη μόνη αλήθεια που ξέρω.
