Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Μη πεις την αλήθεια πουθενά, δεν θέλω να ξέρουν. Δεν θέλω να ξέρουν τι έχω υπάρξει για σένα. Θέλω να με απαρνηθείς, να σβήσεις ότι ζήσαμε μαζί. Θέλω να ξεχάσω ότι κάποτε υπήρξα μαζί σου, ότι σε εμπιστεύτηκα με μάτια κλειστά. Μα κάποτε τα μάτια ανοίγουν και βλέπουν καθαρά. Τόσο ψέμα πως μπόρεσε να το χωρέσει η καρδιά σου;
Σου είχα πει πως με το ζόρι δεν κρατιέται κανείς ούτε και με το ψέμα όμως. Και αν νομίζεις πως με αυτό οδηγό θα φτάσεις κάποτε στον στόχο σου γελιέσαι πλάνη οικτρά. Όταν προκαλείς πόνο μόνο πόνο θα εισπράξεις στο τέλος.
Και δεν θα είναι ευχάριστο για σένα πίστεψε με. Γι’ αυτό σου λέω μη μιλήσεις, μη βγάλεις λέξη από το στόμα σου για μένα. Άσε να πεθάνω όπως πεθαίνει μια ανάμνηση παλιά. Αυτό μόνο μπορώ να είμαι πλέον για σένα, μια ανάμνηση, και αν με ρωτήσεις ειλικρινά ούτε αυτό θα ήθελα να είμαι. Αξίζεις αυτό που διάλεξες, αυτό που το ντύνεις με ωραία ψέματα και εκείνο απελπισμένο σε πιστεύει. Και δεν είμαι εγώ σε αυτή τη θέση ευτυχώς.
Κάνε μου μια τελευταία χάρη λοιπόν. Μην πεις σε κανέναν πως με ξέρεις, μην πεις ποια είμαι και τι πρεσβεύω. Άνθρωποι σαν και εσένα δεν με τιμούν με την γνωριμία τους. Λόγια σκληρά μα τίμια και κυρίως αληθινά. Για πες μου άραγε την γνωρίζεις αυτή τη λέξη; Ξέρεις την αξία της; Δεν ήθελα να είμαι στη θέση σου όταν ξεσκεπαστούν όλα τα ψέματα που έχεις πει.
Το μόνο πλέον που μπορώ είναι να σε λυπάμαι. Πόσο κρίμα από την αγάπη να φτάνεις στην λύπηση, τι κατάντια γλυκέ μου!
Πες πως δεν με γνώρισες ποτέ είναι ότι καλύτερο θα μπορούσες να κάνεις για μένα. Γιατί όντως δεν με γνώρισες ποτέ. Άσε λοιπόν να μιλούν για μένα μόνο αυτοί που με ξέρουν και με αγαπούν. Αυτό είναι το παράσημο μου στη ζωή! Το δικό σου;
