Γράφει η Μαρίνα Κρητικού.
Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την “κοινωνικοποίηση” τους, όπου εκεί έχουν αμέτρητους “φίλους” ή άτομα που τους ακολουθούν.
Πόσο όμως αυτή η εικόνα ανταποκρίνεται σε αυτό που ονομάζουμε κοινωνική ζωή; Μήπως τελικά είναι μια καλή συγκάλυψη της μοναξιάς μας;
Είναι η μοναξιά απομόνωση ή συνειδητή επιλογή;
Πολλές στιγμές της ζωής μας που νιώθουμε πιεσμένοι επιλέγουμε να απομονωθούμε για λίγο, με στόχο να ηρεμήσουμε και να βάλουμε σε μια τάξη τις σκέψεις μας.
Λόγω των πολύ έντονων ρυθμών της ζωής μας με τις απαιτήσεις σε όλους τους τομείς να είναι αυξημένες όλο και πιο συχνά αρκετοί από εμάς επιλέγουν την απομόνωση ως άμυνα για να διαχειριστούν όσα τους δυσκολεύουν.
Τις περισσότερες φορές, δυστυχώς, η απομόνωση όχι μόνο δεν βοηθάει, αλλά μας οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο αρνητικών σκέψεων. Θα μπορούσε ίσως να παρομοιαστεί με μια μαύρη τρύπα που μας ρουφάει κάθε στιγμή όλο και πιο πολύ μέσα της.
Τι είναι όμως αυτό που κάνει όλο και περισσότερους ανθρώπους να “επιλέγουν” την μοναξιά και να στρέφονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να κάνουν “φίλους”;
Ένας πολύ σημαντικός παράγοντας, είναι ίσως ότι έχει χαθεί η ενσυναίσθηση στις σχέσεις των ανθρώπων. Η καθημερινότητα μας έχει γίνει τόσο απαιτητική και οι “ανάγκες” που έχουν δημιουργηθεί από τον υπερκαταναλωτισμό μας έχουν οδηγήσει στο να αποκοπούμε τελείως από το σώμα μας, τα συναισθήματα μας και τις ψυχικές μας ανάγκες.
Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα να μην μπορούμε να διαχειριστούμε τα δύσκολα συναισθήματα που φροντίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσω σωματικών αντιδράσεων (ταχυκαρδία, εφίδρωση κλπ) ή μέσω ψυχοσωματικών προβλημάτων (ημικρανία, ευερέθιστο έντερο, έρπης κλπ.) και η μοναξιά και η απομόνωση να μοιάζουν οι “καλύτερες” λύσεις. Ίσως να νιώθουμε ακόμα, ότι οι γύρω μας δεν μας κατανοούν ή εμείς δεν ξέρουμε πώς να τους προσεγγίσουμε και πώς να τους ανοιχτούμε!
Συνεπώς μπορούμε να πούμε ότι τελικά “επιλέγουμε” την μοναξιά;
Ας φανταστούμε την μοναξιά σαν έναν λαβύρινθο με πολλά δωμάτια. Κάποια στιγμή της ζωής μας νιώθουμε την ανάγκη να απομονωθούμε για λίγο και να ξεφύγουμε από τις δυσκολίες της καθημερινότητας και αποφασίζουμε να ανοίξουμε την πόρτα και να μπούμε στο πρώτο δωμάτιο. Εάν δεν βγούμε σύντομα από εκεί, μια “αόρατη δύναμη”, μας τραβάει να ανοίξουμε κι άλλη πόρτα και να μπούμε και στα πιο μέσα δωμάτια, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να χάσουμε τον προσανατολισμό μας!
Τι θα βοηθήσει να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο;
Να στραφούμε στους ανθρώπους που νιώθουμε πιο κοντά μας και να μιλάμε για όλα όσα νιώθουμε και μας απασχολούν.
Έτσι οι σκέψεις και οι προβληματισμοί μας από βουνό, θα φαντάζουν λοφάκι, εμείς θα πάρουμε δύναμη και θα νιώθουμε ότι μπορούμε να τα παλέψουμε!
Ας μην χάσουμε τις κοινωνικές μας δεξιότητες!
