Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Στην αρχή λες πως είναι προσωρινό.
Λες πως το έχεις ανάγκη, πως το χρειάζεσαι για λίγο.
Να πάρεις μια ανάσα, να βρεις τον εαυτό σου, να ηρεμήσεις.
«Μια φάση είναι, θα περάσει» λες.
Και περνάει.
Αλλά μαζί με τον καιρό, περνούν και οι άνθρωποι.
Οι συναντήσεις μειώνονται.
Τα μηνύματα γίνονται όλο και λιγότερα.
Και, το πιο τρομακτικό, αρχίζεις να το προτιμάς.
Στην αρχή, η σιωπή σε τρομάζει.
Είναι βαριά, σε πνίγει.
Ακούς τη φωνή μέσα σου πιο δυνατά.
Σε βομβαρδίζει με σκέψεις που δεν ήθελες να αντιμετωπίσεις.
Σε βάζει να κοιτάξεις κατάματα ό,τι έτρεχες να αποφύγεις.
Αλλά μετά… τη συνηθίζεις.
Δεν σε τρομάζει πια.
Γίνεται γνώριμη, γίνεται οικεία.
Γίνεται καταφύγιο.
Σταματάς να χρειάζεσαι τους άλλους.
Γιατί οι άλλοι σημαίνουν κόπο.
Οι άλλοι σημαίνουν κουβέντες που δεν θες να κάνεις.
Σημαίνουν προσποιήσεις, χαμόγελα που δεν σου βγαίνουν, μικρές ή μεγάλες απογοητεύσεις.
Σημαίνουν να δίνεις ενέργεια σε ανθρώπους που δεν την αξίζουν πάντα.
Και κουράστηκες.
Κουράστηκες να προσπαθείς.
Κουράστηκες να εξηγείς.
Κουράστηκες να εξαντλείσαι για σχέσεις που δεν σε γεμίζουν.
Και μετά, αρχίζεις να προστατεύεις τη μοναχικότητά σου.
Αποφεύγεις τις κλήσεις, δεν απαντάς στα μηνύματα.
Σου προτείνουν έξοδο και βρίσκεις δικαιολογίες.
Όχι γιατί δεν σου λείπει η παρέα.
Όχι γιατί δεν αγαπάς τους φίλους σου.
Αλλά γιατί κάπου μέσα σου, αυτή η ησυχία έγινε ασφαλής.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να σε πληγώσει, αν δεν είναι κανένας κοντά σου.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να σε απογοητεύσει, αν δεν περιμένεις τίποτα από κανέναν.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να σε κουράσει, αν δεν επιτρέπεις σε κανέναν να εισβάλει στον κόσμο σου.
Και μετά από καιρό, αρχίζεις να σκέφτεσαι…
Είναι ελευθερία ή φυλακή αυτό που έχτισες;
Είναι επιλογή ή συνέπεια;
Και αν κάποια στιγμή θέλεις να βγεις από αυτή τη μοναχικότητα, θα μπορείς;
Ή μήπως θα έχει γίνει τόσο κομμάτι σου, που το αντίθετο θα μοιάζει αφόρητο;
Δεν ξέρω την απάντηση.
Ξέρω μόνο πως η μοναξιά δεν έρχεται να σε καταπιεί.
Στην αρχή σε φοβίζει, μετά σε ηρεμεί, μετά σε ρουφάει.
Και κάποια στιγμή, γίνεται το σπίτι σου.
Κι αν μείνεις πολύ καιρό εκεί…
Ποιος σου λέει ότι θα θέλεις ποτέ να φύγεις;
