Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δε θέλω πολλά.
Δε ζητάω όρκους, ούτε μεγάλα λόγια που μοιάζουν με παραμύθια.
Θέλω να μένεις.
Να μένεις όταν δεν έχω δύναμη.
Όταν οι λέξεις μου στερεύουν και το βλέμμα μου χάνεται.
Όταν όλα μικραίνουν και δεν έχω τίποτα να σου δώσω.
Θέλω να μένεις όταν δεν είμαι στα καλύτερά μου.
Όταν δεν είμαι ο άντρας που θαύμασες, ούτε εκείνος που σε έκανε να χαμογελάς.
Θέλω να μένεις όταν λυγίζω.
Όχι γιατί σου το χρωστάω, αλλά γιατί θέλεις να σταθείς δίπλα μου.
Δε με νοιάζει να μου πεις “θα σ’ αγαπώ για πάντα”.
Με νοιάζει να το δείξεις όταν έρθει εκείνη η μέρα που δεν θα είναι τίποτα ρομαντικό, τίποτα εύκολο.
Εκείνη η μέρα που όλα θα μικραίνουν, κι εσύ θα πρέπει να διαλέξεις αν θα φύγεις ή θα κρατήσεις το χέρι μου πιο σφιχτά.
Μείνε.
Όχι για να σου το ζητήσω.
Μείνε για να το νιώσω.
Εκεί μετριέται ο έρωτας.
Όχι στα φώτα.
Αλλά στις σκιές.
