Γράφει η Κική Μαυράκη
Και τελικά, αυτό που σε πονάει δεν είναι η απώλεια του άλλου, αλλά το μαζί που δεν ήρθε ποτέ.
Αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι ο άνθρωπος που λείπει. Είναι οι στιγμές που δεν ζήσατε ποτέ. Όλες εκείνες οι σκέψεις για το τι θα μπορούσατε να είστε μαζί, οι βόλτες που δεν έγιναν, οι νύχτες που δεν ξημέρωσαν αγκαλιά. Το μαζί που έμεινε απλά μια υπόσχεση στον αέρα.
Ο πόνος δεν είναι στην απουσία του σώματος. Είναι στην απουσία του μέλλοντος που σχεδίαζες μέσα σου, χωρίς καν να το καταλάβεις. Είναι το “θα είμαστε πάντα εδώ” που κατέρρευσε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Είναι το “μαζί” που χάθηκε πριν προλάβει να γίνει “πάντα”.
Και τότε, η απουσία γίνεται συνήθεια. Μαθαίνεις να ζεις με τη σιωπή του τηλεφώνου και την κενή θέση στο κρεβάτι. Στην αρχή σε διαλύει, σε τσακίζει, αλλά όσο περνάει ο καιρός κάτι αλλάζει. Μια μικρή ανακούφιση σέρνεται μαζί με την προδοσία. Γιατί σταματάς να περιμένεις. Σταματάς να ζεις σε ένα μέλλον που δεν θα έρθει ποτέ.
Και εκεί αρχίζει το rewind. Η επιστροφή σε εκείνον τον εαυτό σου που υπήρχε πριν από αυτόν. Πριν γίνει η καθημερινότητά σου, πριν του δώσεις χώρο στο μυαλό σου να καταλάβει τα πάντα. Ανασύρεις τα κομμάτια σου από το πάτωμα και προσπαθείς να τα βάλεις πάλι στη θέση τους. Μόνο που αυτή τη φορά λείπουν μερικά. Κάποια έμειναν πίσω μαζί του, αλλά μαθαίνεις να ζεις χωρίς αυτά.
Κάθε μέρα που περνάει, η ανάμνηση ξεθωριάζει. Ο πόνος μαλακώνει. Η προδοσία παύει να σε καίει σαν πυρωμένο σίδερο και γίνεται μια απλή γρατζουνιά. Κι αν κάποτε φοβόσουν ότι δεν θα τα καταφέρεις, τώρα πια ξέρεις ότι αντέχεις.
Κάθε rewind είναι και μια ευκαιρία να ανακαλύψεις ξανά τον εαυτό σου. Να ξαναβρείς εκείνα τα κομμάτια που είχες θάψει για χάρη του. Να ξαναπιάσεις τα όνειρα που παράτησες, να δεις τους φίλους που είχες ξεχάσει. Να ζήσεις για σένα.
Η προδοσία δεν θα σταματήσει να πονάει. Αλλά δεν θα σε σκοτώσει. Αντίθετα, θα σε κάνει πιο δυνατό. Θα σε μάθει να μην επενδύεις τα πάντα σε ένα άτομο. Να κρατάς κάτι και για σένα. Να μην αφήνεις την καρδιά σου να γίνεται παιχνίδι σε χέρια που δεν ξέρουν να τη φροντίζουν.
Στο τέλος της ημέρας, θα δεις ότι η ανακούφιση είναι αληθινή. Γιατί, αν επιβίωσες από αυτό, μπορείς να επιβιώσεις από τα πάντα. Και το rewind, όσο κι αν σου φαίνεται τρομακτικό στην αρχή, είναι απλά η επιστροφή στον πραγματικό σου εαυτό. Εκείνον που πάντα άξιζε να αγαπηθεί.
