Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Σήμερα ήταν όλα διαφορετικά, σήμερα ένιωθα ανάλαφρη, σήμερα σε πέταξα από τη ζωή μου. Αποφάσισα να βγάλω τα βαρίδια που κουβαλούσα, να τα πετάξω στο πάτο, εκεί που κόντεψα να βρεθώ εγώ όταν αποφάσισα να μπλεχτώ μαζί σου.
Σήμερα δεν σε σκέφτηκα και δεν έσκασαν σαν πυροτέχνημα τα γιατί και τα πως καταλήξαμε έτσι. Δεν ένιωσα πικρία, ούτε έκλαψα επειδή δεν είσαι εδώ. Ανέπνευσα και αντίκρισα καθαρά ότι η ζωή μου χωρίς εσένα είναι γεμάτη.
Δεν μου λείπεις γιατί ουσιαστικά δεν σε είχα ποτέ, χώρο έπιανες και δεν με άφηνες να προχωρήσω. Με παίδεψες αλλά πλέον δεν υπάρχεις. Να ‘σαι καλά μάτια μου αλλά μακριά από εμένα. Πήγαινε σε άλλες ιστορίες και πρόσφερε το παραμύθι σου, εδώ δεν περνάει πια.
Πήγαινε και όπου σε βγάλει, αρκεί τα μάτια μου να μην δούνε ξανά ποτέ τα δικά σου. Πήγαινε και άσε με να κάνω αυτό που τόσο καιρό δεν ήθελες, να προχωρήσω
