Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Ήσουν ο πρώτος μου έρωτας και τώρα θέλω να είσαι η τελευταία
Ξέρεις, λένε πως ο πρώτος έρωτας δεν ξεχνιέται. Μένει πάντα εκεί, σαν ένα σημάδι, σαν ένα κομμάτι του εαυτού σου που ποτέ δεν χάνεται. Κι εσύ, ήσουν αυτός ο πρώτος έρωτας για μένα. Η γυναίκα που με έκανε να καταλάβω τι σημαίνει να νιώθεις, τι σημαίνει να αφήνεσαι.
Ήσουν εκεί όταν δεν ήξερα ακόμα πώς να αγαπήσω. Μου έμαθες τον έρωτα, το πάθος, την ένταση. Ήσουν η αρχή μου, ο λόγος που έμαθα να πιστεύω ότι η ζωή έχει νόημα όταν υπάρχει κάποιος να την μοιράζεσαι.
Αλλά δεν θέλω να μείνεις μόνο ο πρώτος.
Δεν θέλω να είσαι μια ανάμνηση. Δεν θέλω να σε σκέφτομαι σαν κάτι που ήταν και τέλειωσε. Θέλω να είσαι το “είσαι”. Θέλω να είσαι η τελευταία. Η γυναίκα που θα μείνει μέχρι το τέλος, που θα με κοιτάζει όπως με κοίταζες πάντα, σαν να ήμουν ο μόνος στον κόσμο σου.
Θέλω να φτιάξουμε κάτι που να αντέχει στον χρόνο.
Όχι μια τέλεια ιστορία. Μια δική μας ιστορία. Με τα γέλια, τα δάκρυα, τους καβγάδες, τις σιωπές, τα πάντα. Θέλω να γεράσουμε μαζί. Να περπατάμε δίπλα-δίπλα, να κοιτάζουμε πίσω και να ξέρουμε ότι ό,τι ζήσαμε, το ζήσαμε μαζί.
Ήσουν η πρώτη γυναίκα που ερωτεύτηκα.
Η πρώτη που με έκανε να νιώσω ότι μπορώ να δώσω τα πάντα. Αλλά τώρα θέλω κάτι περισσότερο. Θέλω να είσαι η τελευταία. Εκείνη που θα με κάνει να πω: «Αυτό ήταν. Αυτό είναι το τέλος που θέλω.»
Κι αν με ρωτάς γιατί;
Γιατί εσύ είσαι το ξεκίνημά μου, αλλά θέλω να είσαι και το τέλος μου. Όχι γιατί δεν μπορώ χωρίς εσένα, αλλά γιατί μαζί σου όλα έχουν περισσότερο νόημα.
Είσαι η πρώτη που αγάπησα. Και αν μπορούσα να επιλέξω, θα ήθελα να είσαι η τελευταία που θα αγαπήσω.
