Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Δεν είναι δεδομένο ότι σε συμπαθούν όλοι. Ούτε έχουν την υποχρέωση να σε εκτιμήσουν με το ζόρι. Ακόμη πιο δύσκολο να συνυπάρχουν τα χνώτα σου με τα δικά τους. Απαιτείται ειλικρινής στάση εκατέρωθεν. Μα σπανίως θα συμβεί.
Γιατί ο ανέντιμος άνθρωπος, ο φιλόδοξος, ο αχάριστος, θα βρει τον τρόπο να σώσει το τομάρι του, θεωρώντας ότι τα κατάφερε ακόμη μια φορά. Αποτέλεσμα… δεν θα φτάσει ποτέ πουθενά. Δεν θα μάθει πώς είναι να αγωνίζεται με δύναμη ψυχής.
Κρίνει τους άλλους έχοντας για κριτήριο τον κακό εαυτό του. Κι εσύ έχεις την αίσθηση ότι είναι δικαίωμά του να τσαλακώνει τον οποιοδήποτε για να φανεί η σπουδαιότητά του.
Φτάνει όμως η ημέρα που δεν αντέχει τον εαυτό του. Τον τιμωρούν οι πράξεις του. Κοιτά τριγύρω και δεν βλέπει κανέναν.
Μα ούτε τότε αντιλαμβάνεται τις ευθύνες του. Δεν φταίει κανείς που δεν κατάφερε να ξεχωρίσει.
Κι εσύ περνάς αθόρυβα δίπλα του, χωρίς να κρατάς κακία, μα μόνο αόρατες αποστάσεις.
