Γράφει η Πράξια Αρέστη
Αν ήταν εύκολο πράγμα η ευτυχία, τότε όλοι θα ήμασταν ευτυχισμένοι.
Αν ήταν εύκολο πράγμα η ευτυχία θα ήταν και εύκολο να πιστέψουμε ότι την αξίζουμε.
Κι αν όπως λένε η ευτυχία είναι μέσα μας, ίσως για να γίνει αυτό να πρέπει να απομονωθούμε εντελώς από τον κόσμο.
Η ευτυχία δεν μπορεί ποτέ να είναι κάτι συνεχές και μόνιμο. Βρίσκεται, όμως, σε στιγμές. Σε στιγμές που μοιραζόμαστε με τους αγαπημένους μας, σε στιγμές γαλήνης και επιτυχίας και σε στιγμές που κάνουμε πράγματα που γουστάρουμε.
Μαζί είχαμε βρει την ευφορία του έρωτα, την ευτυχία που δίνει το συναίσθημα να έχεις επαφή και να ολοκληρώνεις με κάποιον που γουστάρεις τρελά. Την είχαμε για λίγες στιγμές. Και πάντα θέλαμε κι άλλο. Είναι μεθυστικό και εθιστικό το αίσθημα της ευτυχίας. Είναι όμως, και τόσο σπάνιο. Κι εμείς οι τυχεροί το βρήκαμε και το χάσαμε.
Κι ίσως να το χάσαμε για πάντα.
Και προσπάθησα τόσο, όμως, δεν μπορώ άλλο να παλεύω για ένα νεκρό έρωτα.
Δεν μπορώ να πληρώνω για λάθη που δεν έκανα ποτέ.
Δεν μπορώ να σε συγχωρώ για κάθε φορά που νομίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να μη δίνεις εξηγήσεις, να μη λες συγγνώμη, να μη δείχνεις τρυφερότητα και να εξαφανίζεσαι χωρίς να σκέφτεσαι πόσο με πληγώνεις.
Δεν ήξερες ποτέ πώς ν’ αγαπήσεις και δεν ήξερες ούτε πώς να δώσεις ένα τέλος που να μας αξίζει.
Δε θέλω πια να σε κάνω να καταλάβεις που έφταιξες, δε θέλω πια να σε παρακαλώ να μου φέρεσαι ανθρώπινα, δε θέλω πια να εξηγώ τις ανασφάλειές σου, τα νεύρα σου, την κακία σου, το θυμό σου, ούτε να αποκρυπτογραφώ τα λόγια σου που δεν είναι ποτέ ξεκάθαρα και δεν βγάζουν νόημα.
Δεν κατάλαβα ποτέ τι ήθελες από μένα. Γιατί περίμενες να δεχθώ έναν άνθρωπο που δεν έχει χρόνο και αισθήματα να μου δώσει. Γιατί; Κι όμως προσπάθησα να το κάνω αλλά είσαι τόσο εγωιστής που έδινες μισό και νόμιζες έδινες δέκα και μετά έπρεπε να με κάνεις να πληρώσω και γι’ αυτό το μισό.
Δε θέλω πια να ρωτάω γιατί. Είναι τόσα πολλά όσοι και οι λόγοι που θέλω να μένω μακριά σου κι ας μου λείπεις κάποιες μέρες αφόρητα.
Και δεν πρέπει να με νοιάζει για σένα γιατί εσύ νοιάζεσαι μόνο για τον ηλίθιο εγωισμό σου και για να περάσεις το δικό σου. Το μυαλό μου δεν χειραγωγείται. Το σώμα μου μπορεί να το κατάφερες. Το μυαλό μου, όμως, όχι. Ίσως αυτό να μη σ’ αρέσει καθόλου. Ίσως να χαλά το πρόγραμμά σου και τα σχέδιά σου. Όμως, εγώ δε θα γίνω πιόνι στη σκακιέρα σου. Δεν μπορείς να αποφασίζεις εσύ για τη ζωή μου, έχοντας τα πάντα κάτω από τον έλεγχό σου, μαζί με τα θέλω και τα αισθήματα μου.
Και κρύψου από μένα, και βάλε το στα πόδια όπως πάντα. Και ζήσε μακριά μου όπως έκανες τόσα χρόνια για να έρθεις μετά να μου δώσεις μια στιγμή και να εξαφανιστείς με την πρώτη αφορμή.
Κάνε ό,τι θες κι εγω θα ζήσω και θα σ’ αγαπώ. Όμως, θα ζήσω. Χωρίς εσένα. Όπως ακριβώς κάνεις κι εσύ.
Μόνο θα σε ρωτήσω κάτι τελευταίο και μην μου απαντήσεις. Μόνο σκέψου το και αν καταφέρεις μόνο μία φορά στη ζωή σου απάντησε με μόνο ένα “ναι” ή ένα “όχι”.
Είσαι ευτυχισμένος;
