Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Δεν έχεις πληγωθεί μόνο εσύ σε αυτή τη ζωή. Δεν έχεις μόνο εσύ νιώσει το πόνο, τη θλίψη, την απογοήτευση, τη μιζέρια, την απόρριψη. Δεν έχεις μόνο εσύ προδοθεί, απατηθεί και πικραθεί από ανθρώπους που νόμιζες τάχα μου δικούς σου.
Δεν έκαψαν μόνο το δικό σου πρόσωπο τα δάκρυα που πέφταν ποτάμι επειδή η ψυχή σου τσαλακώθηκε σε λάθος χέρια και μετά σου ζητούσαν μια δεύτερη ευκαιρία.
Δεν είσαι μόνο εσύ που σου στέρησαν ότι καλό υπήρχε μέσα σου σ’ αυτό το κόσμο. Ότι πολύτιμο είχες αφήσει στην άκρη και στο πήραν με το έτσι θέλω χωρίς καν να σε ρωτήσουν. Που σου πήραν το γέλιο ένα πρωινό του Αυγούστου και δε νύχτωσε ξανά ποτέ. Που παραδόθηκε η καρδιά σου σε λάθος αποστολέα.
Δεν είσαι μόνο εσύ που χαράμισες έναν έρωτα για μια ζωή ελεύθερη, ούτε εσύ που απαρνήθηκες το ιδανικό σου ταίρι για κάποιον που την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια στη πρώτη δύσκολη στιγμή.
Δεν είσαι μόνο εσύ που για κάποιο πεπρωμένο άφησες πίσω σου φουρτούνες. Ούτε μόνο εσύ που φόρτωσες στη πλάτη σου χιλιάδες κατατρεγμένους επειδή δεν είχαν που αλλού να παν.
Στάσου στο ύψος σου λοιπόν και προχώρα. Όσοι θλιμμένοι ουρανοί και αν πέρασαν στο διάβα σου, μην αφήσεις κανέναν να προδώσει το φεγγάρι σου που καραδοκεί για μια νύχτα ακόμα.
