Γράφει η Μαρία Αρφαρά
” Aλλαξες”, μου είπε μια φίλη μου με τη δυσαρέσκεια ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της.
” Δεν άλλαξα. Απλά βλέπω τα πράγματα διαφορετικά”, της απάντησα. “Τη δεύτερη δεκαετίας της ζωής μου, είχα τη συνήθεια να υπέρ αναλύω τα πάντα, στεναχωριόμουν με το καθετί ασήμαντο και λάμβανα τοις μετρητοίς κάθε κουβέντα που έλεγαν για εμένα.
Διανύοντας πλέον μια δεκαετία που με έχει διδάξει τι εστί ψυχική υγεία, έχω αλλάξει με μοναδικό σκοπό να τη θωρακίσω. Δεν ασχολούμαι πλέον με πράγματα ανούσια και ανθρώπους που δεν μπορούν να αγγίξουν την ψυχή μου οι οποίοι δεν έχουν καθόλου χιούμορ.
Άνθρωπος που δεν γελάει δεν έχει θέση στη ζωή μου. Το γέλιο είναι φάρμακο κι εγώ δεν ζω χωρίς αυτό.. Δεν μπαίνω στη διαδικασία να διαπληκτιστώ με κάποιον που δεν αξίζει τον κόπο και το χρόνο μου. Απλά αδιαφορώ. Έχω δώσει έμφαση στα παιδιά μου ώστε να τα μεγαλώσω με αξίες και ιδανικά.
Θα υψώσω το ανάστημά μου σε οποίον προσπαθήσει να τα βλάψει και να τα πληγώσει. Προσπαθώ να είμαι καλά και ευτυχισμένη γιατί μια ευτυχισμένη μαμά , μεγαλώνει ευτυχισμένα παιδιά.
Έχω μάθει πόσο σημαντικό είναι να θέτω όρια και δεν διστάζω να αρνηθώ να κάνω κάτι ή να πάω κάπου όπου δεν θα αισθάνομαι καλά.
Γνωρίζω τη σημασία της ειλικρίνειας και συνεχίζω να τη στηρίζω διότι μπορεί να μην κράτησε στη ζωή μου πολλούς ανθρώπους αλλά κράτησε τους σωστούς”, συμπλήρωσα.
Η φίλη μου με κοίταξε με μάτια γουρλωμένα από την έκπληξη, θαρρείς και της είπα πράγματα που δεν είχε ακούσει ξανά μέχρι εκείνη τη δεδομένη στιγμή.
” Για αυτό σου λέω δεν άλλαξα. Βλέπω τα πράγματα διαφορετικά όπως θα κάνεις κι εσύ όταν φτάσεις στην ηλικία μου. Να το θυμάσαι αυτό”, πρόσθεσα.
Τότε εκείνη με κοίταξε με ένα βλέμμα διαπεραστικό, κούνησε το κεφάλι της καταφατικά και χάθηκε στις σκέψεις της.
