Γράφει η Δώρα Βλαχοπούλου
Πόσα θεωρούμε αυτονόητα και πόσα δεν είναι. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους ανθρώπους μας. Ξέρεις, εκείνους που βρίσκονται ανά πάσα ώρα και λεπτό εκεί για εμάς.
Εκείνοι που γελούν με τα μάτια, νιώθουν με τη ψυχή και αγαπούν με τις πράξεις. Εκείνοι που σε στηρίζουν δίχως να χρειαστεί να τους το ζητήσεις. Που τρέμεις μη τους συμβεί κάτι κακό.
Συνήθως είναι αυτοί που δεν φεύγουν ποτέ από τη ζωή μας. Μας έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα, που στη θύμησή τους και μόνο λυγίζουμε. Διότι, δεν έχουμε αγαπήσει μόνο εκείνους, αλλά και την κάθε ανάμνηση και στιγμή μαζί τους.
Γιατί από όλα τα χάδια του κόσμου, εκείνα θα διαλέγαμε ξανά και ξανά.
Και τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι έρχεται το τέλος λυγίζεις. Αισθάνεσαι ανήμπορος. Θέλεις να ρωτήσεις «γιατί;». Γιατί σε εσένα. Σκέφτεσαι την απουσία που κοντοζυγώνει.
Που δεν θα σε αφήνει να χαρείς, γιατί θα στέκεται σα κόμπος στο λαιμό σου. Για αυτό το κάτι που φεύγει και που δεν θα ξαναέρθει ποτέ…
