Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Κάθε μέρα η σκέψη πιο έντονη, τα συναισθήματα ξεθωριασμένα, και τα γιατί να αιωρούνται μετέωρα, μαζί με όλα τα δήθεν λόγια που μου πούλησες.
Καλοφτιαγμένα ψέματα μου έλεγες για να έχεις την ψευδαίσθηση ότι ζεις. Ιστορίες έχτιζες για να μπορείς να φτιάχνεις τη ζωή που γούσταρες, μιας και στην πραγματικότητα δεν είχες θάρρος να το κάνεις. Με δανεικά σενάρια και ψεύτικους ρόλους προσπάθησες να με κερδίσεις σε μια ιστορία που ήταν εξαρχής χαμένη.
Και ενώ πλέον δεν σε βλέπω και όσα μου είπες είναι σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ, εγώ συνεχίζω να πονάω. Συνεχίζω να θεωρώ τον εαυτό μου αφελή που δεν κατάλαβα πόσο λίγος ήσουν για τα πολλά που είχα να δώσω. Ελάχιστος μπροστά στα συναισθήματα, μέτριος στα θέλω και σκάρτος στις υποσχέσεις.
Και ενώ ήσουν όλα αυτά, εγώ ήμουν διατεθειμένη να ζήσω όλα τα θέλω μου μαζί σου. Να ρισκάρω ό,τι είχα σε πουλημένα αισθήματα. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζω να σε σκέφτομαι, συνεχίζω να με πληγώνω.
Δεν πονάω όμως επειδή μου λείπεις, δεν πονάω που δεν είσαι εδώ. Πονάω που ήσουν εδώ και δεν άξιζες. Νευριάζω που άφησα τον εαυτό μου να σε πιστέψει και στο τέλος έμεινα αντιμέτωπη με την αλήθεια που με τόσο κόπο μου απέκρυπτες.
Πονάω που πίστεψα σε εσένα και σε όλα αυτά που κάποτε ανυπομονούσα να ζήσω. Διαλύθηκα για ένα δήθεν «σε θέλω», με έναν δήθεν τύπο, και αυτό, μωρό μου, θα πονάει για καιρό.
