Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Γίναμε ρηχοί σε μια πραγματικότητα που δεν θέλουμε πια να υπάρχει. Σε μια πραγματικότητα που θέλουμε να φτιάξουμε σαν να βλέπουμε όνειρο με καλούς μάγους, δράκους και ξωτικά που το μόνο που έχουν είναι φωτεινά ραβδιά που φτιάχνουν ονειρικούς κόσμους, μαγικούς τόπους μα και ανθρώπους φτιαγμένους σαν από αστερόσκονη.
Γίναμε ρηχοί γιατί δεν αντέχουμε πια εκείνη την ψεύτικη καλοσύνη εκείνων που έρχονται δίπλα μας έτοιμοι να μας κατασπαράξουν σαν δουν την σπίθα της ευτυχίας στα μάτια μας.
Θα φύγει, θα εξαϋλωθεί σαν φτιάξουμε το πιο βαθύ μέσα μας γεμισμένο με αληθινά χρυσάφια από εκείνα που γεμίζουν την ψυχή με εκείνη την καλοσύνη που φέρνει η αγάπη.
Γίναμε ρηχοί με μια βαθιά δόση του εγώ.
