Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Αχ 2024 με παίδεψες, με παίδεψες πολύ. Ήσουν μια χρονιά που μόνο μαθήματα μου έδωσες. Μια χρονιά που έπιασα πάτο, τον πραγματικό πάτο. Μια χρονιά που είδα ποιοι άνθρωποι ήταν οι άνθρωπου μου. Που όσοι ήταν λίγοι έφυγαν και όσοι ήρθαν για να μείνουν έγιναν κάτι περισσότερο από οικογένεια. Μια χρονιά που είδα πως είναι το απόλυτο σκοτάδι. Παχύ, μαύρο και κρύο. Μια χρονιά που έμαθα ποια πραγματικά είμαι. Είδα τον πυρήνα μου. Μια χρονιά που απλά επιβίωσα. Νιώθω πως δεν κατάφερα πολλά, αλλά κι αυτό ήταν αρκετό. Μέσα σε αυτόν τον απολογισμό θέλω να πω πόσο ευγνώμων είμαι για όσες ψυχές έχω δίπλα μου. Οι άνθρωποι μου. Εκείνοι που στο βαθύ σκοτάδι ήταν οι ηλιαχτίδες μου, εκείνοι που στο απόλυτο κρύο ήταν η ζέστη που έφερνε πάλι ζωή στην σάρκα μου. Οι άνθρωποι που χωρίς να το ζητήσω ήταν πάντα εκεί. Εκείνοι οι τόσο πολύτιμοι. Το μόνο που μπορώ να νιώσω είναι ευγνωμοσύνη για όλους, έναν έναν ξεχωριστά. Εχω πολλά να μάθω ακόμα. Για όσα είμαι, για όσα θέλω και όσα αξίζω. Που ανήκω και για το που θα με πάει η ζωή τελικά. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως δεν θα αφήσω ξανά κανένα σκοτάδι και κανέναν άνθρωπο να ρουφήξει το φως που έχω μέσα μου. Γιατί ένας σπουδαίος άνθρωπος, ένας από τους δικούς μου, εκείνους τους φύλακες μου είπε «Είμαι περήφανη για την γυναίκα που μετατρέπεσαι. Είμαι περήφανη που στα δύσκολα που περνάνε από πάνω σου, δεν αλλοιώνεται η ψυχή σου.»
2025 σε περιμένω με ανυπομονησία, με λαχτάρα να ρουφήξω κάθε σου στιγμή και να χτίσω αναμνήσεις με τους ανθρώπους μου. Στην υγειά λοιπόν όσων με πόνεσαν, με πρόδωσαν μα περισσότερο όσων είναι και θα είναι για πάντα δίπλα μου.
