Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Τι να σου πω…
Που να βρω λέξεις να σου απαντήσω και συγκεκριμένα τι να σου γράψω. Οι λέξεις ξεχύνονται στο στόμα και γυρνάνε πάλι πίσω φοβούμενες να βγουν από αυτό.
Τι να σου πω…
Που να βρω λόγια, που να ψάξω για την αφορμή και πάλι να γυρίσεις.
Σκέφτομαι να αρχίσω με ένα «τι κάνεις», μα στη πραγματικότητα δε με ενδιαφέρει καθόλου τι κάνεις αφού έτσι κι αλλιώς δε το κάνουμε μαζί. Ούτε με ένα «καλημέρα» δε μπορώ να αρχίσω αλλά ούτε με μια «καληνύχτα» έτσι για το σβήσιμο, αφού και αυτές είναι για αυτούς που γνωρίζονται καλά και εγώ για σένα ξέρω μόνο πως υπάρχεις.
Κατά τα άλλα τίποτα. Κενό. Σκοτάδι και μοναξιά μαζί και έχω απορρίψει ήδη τόσες υπέροχες λέξεις να σου προσφέρω και μια τυπική φράση για να μπορέσω να ξεκινήσω, αλλά τίποτα, ακόμα προσπαθώ να γράψω, και δεν έχω ιδέα τι να γράψω.
Αν θέλω κάτι συγκεκριμένο να πω ή απλά οι λέξεις μου χορεύουν κάθε φορά που μιλάω μαζί σου.
Θέλω να σου γράψω κάτι πάντως, για αυτό είμαι σίγουρη… οπότε «κάτι» (κάτι δικό σου μάλλον).
Μα είναι αργά.
Είναι αργά αγάπη μου να μιλώ για σένα και για μένα.
Μα αν κάποτε «κάτι»… και από σένα μια χάρη μόνο:
Αυτό το «κάτι» να είναι όλο δικό σου, από εκείνα τα «κάτι» που λέγαμε κρυφά.
