Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Αυτή η σπάνια, η ζεστή, η αγκαλιαστική αγάπη, η πιστή, η ευγενική, η νοιαστική, η εκφραστικά επικοινωνιακή, η διάφανη, η ανιδιοτελής.
Αυτή η αγάπη που ζεσταίνει τα μέσα μας.
Λείπει.
Ξεκινάει από τα παιδικά μας χρόνια η απουσία της και απλώνεται στην ενήλικη ζωή μας.
Απουσιάζει καιρό και έχει αφήσει πολύ κόσμο να κρυώνει.
Να κουρνιάζει κάποιος μόνος, άλλος παρέα με φαγητό, άλλος με ναρκωτικά, άλλος με ποτά.
Αντί να έχουμε το θάρρος, την τόλμη, να πούμε ένα “μείνε”, μία “συγγνώμη” ένα “σ’αγαπώ”.
Δεν είναι αργά για να κάνεις το βήμα.
Τον εγωισμό σου πίσω να βάλεις.
Την συγχώρεση στην ζωή σου να καλωσορίσεις και τον πόνο να δεις, να σε αποχαιρετά.
Κάνε το βήμα, πέτα την περηφάνια και δες την ζωή σου να ανθίζει ξανά.
Κι αν κάποιοι παρά ή με την θέλησή τους μας σέρβιραν σκοτάδια, εμείς με ένα απαλό χάδι στον εαυτό μας και ένα χαμόγελο, ας ξεκινάμε με φως να γεμίζουμε από την αρχή, την δική μας καρδιά και ύστερα των άλλων.
