Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Από ένα πράγμα μόνο δεν μπορεί να γλιτώσει ένας αληθινός άντρας…
Από μια παθιασμένη γυναίκα!
Εκείνη την γυναίκα, που μπαίνει στη ζωή σου με φούρια, με τσαμπουκά, χωρίς να χτυπήσει. Γιατί δεν χρειάζεται να χτυπήσει.
Που δε σε ρωτάει αν αντέχεις, σε τραβάει απ’ το σβέρκο και σε πετάει μέσα στα μάτια της, να δεις τι πάει να πει γυναίκα που ζει με το αίμα, όχι με το νερό.
Δεν είναι όμορφη απλώς.
Είναι λουσμένη από πάθος.
Είναι φωτιά.
Είναι επικίνδυνη!
Έχει στόμα που δεν λέει πολλά, αλλά όταν μιλήσει, θες να σωπάσουν όλα τα άλλα γύρω σου.
Έχει βλέμμα που δεν σε κοιτάει, σε ξεγυμνώνει.
Μυρίζει σαν σπίτι που έχει γιορτή.
Και περπατάει, σαν να της ανήκει ο δρόμος, κι ας φοράει τα πιο ταλαιπωρημένα παπούτσια.
Είναι η γυναίκα που δεν χαϊδεύει απαλά. Σε γρατζουνάει μέχρι να στάξει η ψυχή σου.
Που δεν λέει “μου λείπεις”, σου δείχνει τι πάει να πει να πονάς από έρωτα.
Και δεν σου ζητάει να την προστατεύσεις, σε κάνει να θες να πας σε πόλεμο γι’ αυτήν, χωρίς να σε νοιάζει καν το τελικό αποτέλεσμα.
Μπορεί να έχει περάσει κόλαση, αλλά δεν λύγισε.
Να έχει κοιμηθεί με δάκρυα και να ξύπνησε με φωτιά.
Δεν είναι εύκολη.
Δεν είναι βολική.
Είναι γυναίκα με πορεία.
Με βάθος.
Με νύχτες που δεν τις είπε ποτέ σε κανέναν.
Και αν την κερδίσεις, θα την έχεις ολόκληρη.
Αν την προδώσεις, δεν θα τη ξαναδείς ποτέ με τον ίδιο τρόπο.
Ίσως, ούτε καν στον ύπνο σου.
Γιατί μια παθιασμένη γυναίκα δεν μπαίνει απλώς στη ζωή σου.
Τη διαλύει, και την ξανα-χτίζει από την αρχή, όπως αυτή το θέλει.
Κι εσύ, αν είσαι αρκετός άντρας, θα την αφήσεις.
Γιατί ούτε να της πεις όχι μπορείς, ούτε να κρατήσεις άμυνες.
