Γράφει η Κική Γ.
Και κάπως έτσι… γίνεσαι στόχος, βορά στο στόμα τους και ακούς λόγια και προσβολές. Βλέπεις, ξέφυγες από την περπατημένη και το κατεστημένο. Δεν έχεις την ανάγκη κανενός «άνδρα» που σε θέλει δουλικό και υποχείριό του. Σήκωσες κεφάλι, είπες όχι στο βόλεμα, στην πλάτη, στο χρήμα. Το χρυσό κλουβί που σου έδειξαν ως παλάτι, ο άξεστος που σου παρουσίασαν ως «κύριο», δεν σε έπεισαν.
Σε ελάχιστο χρόνο μύρισες τη βρομιά που έντυνε τον καθωσπρεπισμό, που έκρυβε με επιμέλεια κάτω από τους φτηνούς τρόπους και την αμορφωσιά. Στην οικογένεια που μεγάλωσε και στα σχολεία που φοίτησε, εντέχνως έδωσαν βαρύτητα στο πώς σηκώνουμε ψηλά τη μύτη και όχι στο πώς σεβόμαστε τη γυναίκα που έχουμε δίπλα μας. Τα κεφάλαια με τις αρετές και τους τρόπους καλής συμπεριφοράς δεν διδάχτηκαν ποτέ. Σημασία έχει η τσέπη. Δεν υπολόγισαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τη δύναμη της γυναικείας ψυχής.
Σε χαρακτήρισαν — μεταξύ των άλλων — και επικίνδυνη, γιατί μπόρεσες χωρίς όπλο να τους διαλύσεις. Δε χρειάστηκε βία. Με το κεφάλι ψηλά άδειασες τη γωνιά που σου υπέδειξαν να λουφάζεις. Βγήκες στον καθαρό αέρα και αισθάνθηκες δυνατή και σίγουρη για την απόφασή σου. Σήκωσες τα μάτια, αντίκρισες τον ήλιο και υποσχέθηκες πως δεν θα επιτρέψεις πια σε κανέναν να σε εξευτελίσει.
Τύλιξες το «είναι» σου με αγάπη, στοργή και αυτοφροντίδα.
Χαμογέλασες και είπες:
«Δεν εξαρτώμαι από κανέναν, γιατί απλά μπορώ!»
