Γράφει η Γεώρα
Στον πόνο της φυγής. Στον πόνο της αγάπης.
Στον πόνο του «μου λείπεις». Στον πόνο του «Σε μισώ».
Στον πόνο του «Θέλω να είσαι εδώ!».
Στον πόνο του «Είναι αργά για εμάς!».
Στον πόνο της θλίψης και στον πόνο της χαράς.
Στον πόνο που φέρει μία συγνώμη και στη λύτρωσή της.
Στον πόνο του έρωτα και στον πόνο που φέρει μία άδεια αγκαλιά.
Στον πόνο της διαγραφής της μνήμης!
Στον πόνο της δειλίας και της αξιοπρέπειας.
Στον πόνο του ξημερώματος που δεν ήσουν δίπλα μου!
Στον πόνο που κρύβουν οι λέξεις όταν γεννούν ελπίδες.
Στον πόνο του πρώτου και του τελευταίου φιλιού!
Στον πόνο του «Χαίρω πολύ» και στον πόνο της απόφασης της λήξης εκείνου του ¨μαζί¨.
Στον πόνο που φέρει η μυρωδιά σου!
Στον πόνο της φαντασίας που υπήρξε γέννημα θρέμμα της επιθυμίας που κάηκε στο βωμό της λογικής.
Στον πόνο της σιωπής που μας χώρισε. Στον πόνο του μετά.
Στον πόνο του τώρα που με πνίγει. Σε εκείνο το χθες που έπρεπε να σε είχα φιλήσει, σε εκείνο το μετά που δεν έτρεξες να με αγκαλιάσεις. Στον πόνο της αναμονής για κάτι καλύτερο.
Στον χρόνο που χάθηκε. Στην ευγένεια που μας νίκησε, στον πόνο του βλέμματος, του αγγίγματος που δεν άφησε σημάδι διεκδίκησης πόθου στο σώμα.
Στον πόνο εκείνης της νύχτας που μου κόπηκε η ανάσα γιατί άκουσα την καρδιά μου να σπάει.
Στον πόνο που έφερε η συνειδητοποίηση. Στο “γιατί” και στο “αλλά” που ορίζουν ένα ακραίο πουθενά.
Στον πόνο του τέλους που ήρθε με άρνηση. Εκεί βρίσκεσαι, εκεί βρίσκομαι! Μέσα σε όλα αυτά! Μέσα σε μια τέλεια σιωπή, μέσα σε ένα μυστικό για δύο.
Εκεί βρίσκεσαι, εκεί βρίσκομαι.
Στο πουθενά μας, σε ένα “για πάντα” που δεν ξεστομίσθηκε ποτέ. Στον πόνο που φέρουν οι άνθρωποι που γνωρίστηκαν, ένιωσαν μα ήταν παράλληλες γραμμές και δεν μπόρεσαν ποτέ να νικήσουν την απόσταση, όσο κι ‘αν προσπάθησαν να την εκμηδενίσουν.
Στον πόνο μιας μεγάλης επιθυμίας που καλύφθηκε με ένα αστείο. Στον πόνο που δεν ήρθες! Στον πόνο που δεν κατάλαβα.
Βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, όμως είμαστε απέναντι ο ένας από τον άλλον και χώρια. Στον πόνο της απόστασης του “θέλω!” εκεί στεκόμαστε!
