Γράφει η MaGio
Αυτό που έμαθα καλά είναι πως σχεδόν τίποτα δεν μένει στάσιμο και αν κάτι μείνει βρωμάει. Εγώ η πεισματάρα στάσιμη! Με τίποτα. Τη δική μου εξέλιξη ενδιαφέρουσα θα την έλεγα, με τους βασικούς άξονες σταθερούς. Σωστά τοποθετημένοι, επιμελώς στοιβαγμένοι, δόμηση άρτια.
Και μετά η πορεία, οι συνθήκες, τα γεγονότα, αναπόφευκτα τελικά η εξέλιξη, η διαμόρφωση.
Ο πόνος φυσικά το μέσον. Τροποποιημένη αλλά ίδια, ψύχραιμη πλέον σε βαθμό κακουργήματος.
Και τώρα εντυπωσιάζομαι και απορώ! Ο καρδιακός παλμός δεν διαφοροποιείται κατά τις συνθήκες;
ΓΙΑΤΊ ;
Εσωτερικά ευθεία γραμμή και εκείνος ο σπαστικός ήχος…
Τι μου συμβαίνει;
Τι έκανα;
Βυθίστηκα μέσα μου, μία απόφαση θαρραλέα κι άρχισα να αφαιρώ το αίμα μου, τους χτύπους της καρδιάς μου, αφαιρώντας έτσι ότι νοσογόνο υπήρχε μέσα, τώρα πια δεν ένιωθα για όλους σας. Μόνο για ότι εγώ θέλω, για ότι εγώ κρίνω ότι αξίζει!
Ευθύβολα σας καρφώνω όλους στα μάτια με βλέμμα ψυχρό και ψύχραιμο.
Τι να μου πείτε κι εσείς;
Εμένα τίποτα δε μου χαρίστηκε, το δούλεψα, το πλήρωσα, το κέρδισα, με σκότωσα, με ξαναγέννησα, με νίκησα, με δαμασα, με εξέλιξα, με έμαθα, με αγάπησα, με αγαπώ!
Και δεν με χαρίζω σε κανέναν!
Αν έχεις τα κότσια κατέκτησε με!
