Γράφει η Ελένη Τσακίρη
Και αν νιώθεις πως κάπου δεν χωράς να φεύγεις.
Να φοράς το πιο ωραίο σου χαμόγελο να λύνεις τα σχοινιά και να σαλπάρεις για άλλους προορισμούς.
Καμιά φορά δεν έχει σημασία το τι νιώθεις.
Περισσότερη σημασία έχει αν και πόσο έχουν εκτιμήσει ότι απλόχερα τους έχεις δώσει.
Να φεύγεις λοιπόν όταν δεν σου έχουν αφήσει ούτε μια τόση δα “αφορμή” να μείνεις και άπειρες αιτίες να τρέξεις αλλού.
Να φεύγεις όταν ο ουρανός που σου δημιουργούν έχει πάντα σύννεφα και τα μάτια σου γεμίζουν βροχή.
Να φεύγεις όταν τα βήματα σου αντί να σε πάνε μπροστά, πάντα πάνε με βήμα “σημειωτόν”.
Να φεύγεις όταν υποτιμούν την νοημοσύνη σου και υπερτιμούν το δικό τους “εγώ”.
Να φεύγεις από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι θέλουν και προσπαθούν να σου δημιουργούν αμφιβολίες για τα αυτονόητα.
Να φεύγεις από ανθρώπους δειλούς που ” τσιγκουνεύονται” να δείξουν συναισθήματα και ενδιαφέρον.
Να φεύγεις και να μην γυρίσεις το κεφάλι σου να κοιτάξεις τι αφήνεις πίσω.
Άλλωστε όπως λέει και ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι, “only miss the sun when it starts to snow”….
Άλλωστε όπως λέει και ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι, “only miss the sun when it starts to snow”….
