Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Σε προκαλώ σε έναν αγώνα άνισο. Σε μια μάχη που θέλω να δώσω μαζί σου. Σε μια βόλτα στον γύρο του θανάτου, στο τρενάκι του έρωτα, θέλω εσένα για παρέα. Αν φοβηθείς θα σου κρατήσω το χέρι, στο υπόσχομαι. Δεν θα σε αφήσω να πέσεις, αρκεί να είσαι εκεί. Όχι για πάντα.
Είναι μια λέξη που προσδίδει μόνο εγωισμό. Εγώ σε θέλω για το τώρα. Για ένα μαζί ολόκληρο και όχι μισό. Για μια βόλτα στη θάλασσα, για να μπορώ να χαϊδεύω τα μαλλιά σου. Να σου χαμογελώ έτσι όπως σ αρέσει.
Σε προκαλώ λοιπόν να με ερωτευτείς. Να γίνεις η έμπνευση του μυαλού μου. Να γίνεις ο οργασμός της ψυχής μου, και να πάμε ταξίδια μακρινά με τον νου. Είναι πρόκληση ο έρωτας, σταυρόλεξο για λύτες δυνατούς, κρύβει δράκους και χίμαιρες, ένα παραμύθι δίχως τέλος.
Ξέρεις πως αν αποδεχτείς την πρόκλησή μου δεν θα υπάρχει γυρισμός. Γι’ αυτό σκέψου το καλά πριν πεις το ναι. Δεν θα δεχτώ συμβιβασμούς ούτε λόγια μισά, δεν θα συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο από ότι αξίζω.
Δεν θα είμαι κομμάτι από πάζλ που θα σου καλύψω το κενό σου. Θα είμαι απλά τα πάντα. Θα είμαι όλα όσα ήθελες και φοβόσουν να αποκτήσεις. Θα είμαι φωτιά που θα σε καίει τα βράδια όταν δεν θα είμαι μαζί σου. Θα γίνω αέρας καυτός που θα λιώνει το κορμί σου με το άγγιγμα του.
Θα είμαι η σκέψη σου το πρωί και η συντροφιά σου το βράδυ. Θα είμαι εγώ που θα σε ξυπνώ από τον λήθαργο της ζωής σου. Θα είμαι εγώ που μέσα στο βλέμμα μου θα χαθείς οριστικά.
Γι’ αυτό σου λέω σκέψου πολύ πριν με ακολουθήσεις. Πάω σε ένα δρόμο που δεν έχει γυρισμό. Και το φευγό θα σε πονέσει όπως πονάει μια σφαίρα που τρως στην καρδιά. Κοίτα με και πες μου, αντέχεις;
