Γράφει η Δώρα Βλαχοπούλου.
Η αρχική μου σελίδα έχει γεμίσει από διαφημίσεις για εφαρμογές γνωριμιών και από selfies ερωτευμένων ζευγαριών. Τι ειρωνεία..
Έχουμε καταλήξει να πρέπει να φορτίσουμε το κινητό μας, για να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο και όταν τον γνωρίσουμε να πρέπει να ανεβάζουμε φωτογραφίες μαζί του, για να αποδεικνύουμε πόσο ερωτευμένοι είμαστε. Ουσιαστικά, ο χώρος αποθήκευσης του κινητού μας, ορίζει την “ευτυχία” μας..
Παντού, άνθρωποι που ψάχνουν το άλλο τους μισό. Κάποιον, λέει, που θα τους ολοκληρώσει. Και τελικά το μόνο που ολοκληρώνουν είναι τα προφίλ τους στα social media.
Φωτογραφίες αγκαλιά, με λαμπερά χαμογέλα και πανέμορφα τοπία, σαν διαφήμιση για ταξιδιωτικό γραφείο. Δεν θα κρίνω την ευτυχία κανενός, αλλά συνήθως, λένε (κάτι φίλοι μου από το χωριό, όχι εγώ), ότι όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα μικρό καλάθι..
Φτάσαμε στην εποχή όπου πλέον γνωρίζεις έναν άνθρωπο από μία οθόνη, δίχως να τον έχεις αντικρίσει από κοντά. Γνωρίζεις τι δουλειά κάνει, αν είναι σπουδαγμένος και εννοείται αν είναι “όμορφος”..
Φυλακισμένα σώματα σε μία απόσταση, που εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει. Ποτέ δε σκεφτήκαμε, πως οι πιο σπουδαίοι άνθρωποι στη ζωή μας είναι συνήθως αυτοί που ήρθαν τυχαία και όχι εκείνοι που ψάξαμε.
Χαμηλώστε λίγο, από ψηλά δε ζωγραφίζονται τα όνειρα..
