Γράφει η Σταυροπούλου Ιωάννα
Ξέρεις, ανάκτηση κάνεις στα κινητά όταν σβήνεις κατά λάθος μια φωτογραφία ή ένα μήνυμα. Πατάς μερικά κουμπιά, ανατρέχεις στο cloud, και – τσακ – όλα πίσω στη θέση τους. Αλλά στις σχέσεις, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Δεν υπάρχει «undo». Δεν υπάρχει «επαναφορά». Ό,τι σπάει, αφήνει ρωγμές, και ό,τι τελειώνει, μένει τελειωμένο.
Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως αν γυρίσεις, θα είναι όλα όπως πριν. Πως οι λέξεις που ειπώθηκαν θα ξεχαστούν. Πως ο χρόνος που πέρασε θα γίνει αόρατος. Αλλά δεν είναι έτσι. Η αγάπη δεν είναι τεχνολογία. Δεν έχει λειτουργίες ανακύκλωσης. Και, κυρίως, δεν είναι λογισμικό που μπορείς να κάνεις ενημέρωση και να διορθώσεις τα σφάλματα.
Αν σκέφτεσαι να επιστρέψεις εκεί που πονούσες, σκέψου λίγο καλύτερα. Μήπως προσπαθείς να ανακτήσεις κάτι που δεν ήταν ποτέ πραγματικά δικό σου; Μήπως κυνηγάς την εικόνα μιας σχέσης που μόνο στο μυαλό σου υπήρχε; Δεν είναι λίγες οι φορές που, στην προσπάθειά μας να γιατρέψουμε τα τραύματά μας, γυρίζουμε στις ίδιες πηγές που μας πλήγωσαν. Μας βολεύει να ζούμε σε κύκλους αντί να βγούμε έξω από αυτούς.
Ανάκτηση γίνεται όταν θες πίσω κάτι που έχασες και σου λείπει. Αλλά στις σχέσεις, αν κάτι χάθηκε, ίσως να ήταν γραφτό να χαθεί. Και αν κάτι σε έκανε να πονάς, ίσως δεν αξίζει καν να το αναζητάς. Κάποιες πόρτες δεν χρειάζονται δεύτερες ευκαιρίες. Χρειάζονται να παραμένουν κλειστές, για το καλό σου.
Δεν λέω ότι είναι εύκολο. Να ξεχάσεις, να προχωρήσεις, να πεις «αρκετά». Αλλά αν το μόνο που σκέφτεσαι είναι πώς να «γυρίσεις πίσω», τότε ίσως χάνεις το πιο σημαντικό κομμάτι: τον εαυτό σου.
Δεν είσαι εφαρμογή για να σε επαναφέρουν στα εργοστασιακά. Είσαι άνθρωπος, και το μόνο που έχει πραγματικά σημασία είναι να προχωράς μπροστά. Όχι να γυρίζεις πίσω. Ανάκτηση, λοιπόν; Άστη για τα κινητά. Εσύ κοίτα να διαγράψεις, να προχωρήσεις, να ζήσεις.
