Γράφει η Νεφέλη
Ό,τι είχα να σου δώσω, στο πρόσφερα. Απλόχερα, χωρίς τσιγκουνιές. Χωρίς πώς, χωρίς γιατί, δίχως εξηγήσεις. Ήθελα να σου δείξω και να σου χαρίσω κάθετί που ένιωθα για σένα.
Δεν σου ζήτησα ποτέ ανταλλάγματα κι ούτε απαίτησα να ισοσταθμίζεται το “δούναι” και το “λαβείν”.
Άλλωστε ξέρω πολύ καλά πως σε μια σχέση, τις περισσότερες φορές, ο ένας από τους δυο, δίνει κάτι παραπάνω. Ήξερα από την αρχή, πως εγώ θα ήμουν αυτή. Το επέλεξα.
Όχι, δεν παραπονιέμαι. Οικιοθελώς άνοιξα τις πόρτες της ψυχής μου για να μπεις και να κατοικήσεις μέσα.
Απόλαυσα την κάθε στιγμή, το κάθε συναίσθημα. Μου άρεσε που επέτρεψα σε κάποιον έστω και για μια φορά στη ζωή μου, να με γνωρίσει πραγματικά.
Ήμουν πάντα αληθινή μαζί σου. Καθαρή και ξάστερη. Ένιωθα όμορφα που μου δόθηκε η δυνατότητα να ξεδιπλώσω το “είναι” μου σε έναν άγνωστο αρχικά άνθρωπο, που έγινε στη συνέχεια το πιο “δικό μου” κομμάτι.
Ωραίο πράγμα να ξεδιπλώνεις τον εαυτό σου, σαν ένα μεταξωτό τόπι υφάσματος. Λίγο – λίγο και προσεκτικά. Με κινήσεις απαλές και αέρινες, γιατί το περιεχόμενο είναι πολύτιμο.
Ταξίδι μαγικό το άνοιγμα της ψυχής και της καρδιάς. Όμως νιώθω πως ήρθε η ώρα, αυτό το ταξίδι να φτάσει στο τέλος του.
Τώρα, όσο κυριαρχούν ακόμη τα όμορφα συναισθήματα.
Γιατί για όλα υπάρχει η κατάλληλη στιγμή που αν περάσει, μετά θα είναι αργά.
Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή, να πούμε το “αντίο” καλέ μου. Το ταξίδι μας τελείωσε και πρέπει να φύγω.
Μη μου κρατάς κακία. Το ήξερες πως κάποτε θα γινόταν αυτό.
Θα σε σκέφτομαι και θα ανήκεις πάντα στην καρδιά μου!
