Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Όχι.
Μια τόση δα λεξούλα με μόλις τρία γράμματα, που μπορεί να γίνει και γροθιά. Μπορεί να σπάσει δεδομένα, να γκρεμίσει κατεστημένο. Να ξεβολέψει κόσμο… Το ξέρεις πολύ καλά, γι’ αυτό και δεν την λες εύκολα. Σε τρομάζει από το πρώτο της το γράμμα, αυτό το ολοστρόγγυλο Ο, που μπορεί να κυκλώσει μέσα του όλη σου την άρνηση, όλα τα πλην που έκανες καλά και σώνει συν, για να αρέσεις στους άλλους. Έτσι δεν σε μεγάλωσαν άλλωστε; Να είσαι το καλό παιδί, που δεν δυσκολεύει κανέναν.
Πες μου, αλήθεια, πόσες φορές είπες ναι, γιατί δεν ήξερες πως θα ακουστεί το όχι σου; Γιατί φοβήθηκες ακόμη κι εσένα στο πως θα διαχειριστείς τη συνέχειά του; Πες μου, πόσες φορές σιώπησες σχεδόν συνομωτικά, γιατί δεν ήθελες να χαλάσεις χατήρια σ’ αυτούς, που τόσο τάχα μου σε αγαπούν, αφού όμως πρώτα σε έχουν του χεριού τους;
Πες μου, πόσες φορές είπες ναι, ενώ το όχι τσίριζε στα σωθικά σου μέσα, γιατί πίστεψες ότι θα ήταν η αιτία να σταματήσεις να είσαι το αγαπημένο παιδί όλων, θα τους απογοητεύσεις κι έτσι θα φύγουν από κοντά σου όλοι αυτοί που τόσο χρειάζεσαι, φαινομενικά τουλάχιστον, στη ζωή σου, γιατί πια δεν θα τους είσαι βολικός, δεν παραμένεις κάτι σαν αγχολυτική πλαστελίνη στα χέρια τους;
Έλα, πες μου, πόσο καλό παιδί έχεις πιέσει τον εαυτό σου να το παίξει; Και ειλικρινά τώρα, τι κατάλαβες; Πόσο Εσύ νιώθεις; Που είναι αυτός ο εαυτός σου, που έχει κάθε δικαίωμα να γίνεται κωλόπαιδο χειριστου είδους, όχι από εγωιστικό παραλήρημα, αλλά γιατί αποφάσισε να ακούσει λίγο παραπάνω τη φωνούλα από το παιδί μέσα του, που οφείλει να είναι μοναδικά διαφορετικό και καθώς αισθάνεται κι όχι καθώς πρέπει;
Πάρ’ το χαμπάρι, τα δικαιούσαι τα όχι σου, άσχετα με τον τρόπο που μεγάλωσες. Χωρίς ενοχές πια, αλλά με το τσαμπουκά του θέλω να ζήσω τη δική μου ζωή επιτέλους κι όχι αυτή που στήσανε άλλοι για σένα, βάζοντας σε πιόνι να παίξεις το παιχνίδι τους. Προς πάσα κατεύθυνση, ακόμη και σε ανθρώπους που νιώθεις καταδικούς σου. Αίμα σου!
Αγάπησε τα όχι σου. Ξεστόμισε τα με τη φόρα που τα νιώθεις, τραβώντας την κόκκινη γραμμή του δικού σου “ως εδώ”… Γιατί έτσι μπορείς να αγαπήσεις και το δικό σου παραπέρα με σένα παρόντα.
Αγάπα Εσένα για ό,τι είσαι και γίνεσαι. Κι άσε να μείνουν δίπλα σου αυτοί που μπορούν να σε δεχτούν κι όταν δεν είσαι το καλό τους παιδί, αλλά ο μοναδικά ξεχωριστός εαυτός σου, με ό,τι περιλαμβάνεις ή απορρίπτεις. Καιρός δεν είναι;
Άντε, γιατί έρχεται κι Άνοιξη και θέλει χαμόγελα αληθινά με τον Ήλιο στα μούτρα…
