Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Ας λέτε εσείς…
Η ζωή πάντα απονέμει δικαιοσύνη στο τέλος!
Πάντα η ζωή θα σου δώσει εκείνο που πραγματικά σου αξίζει. Και τελικά αν σου αξίζει το πολύ, πολύ θα πάρεις. Αν σου αξίζει το λίγο, λίγο θα σου επιστρέψει. Αν σου αξίζει το καθόλου, καθόλου θα λουστείς.
Η ζωή πάντα σε πάει πρώτα σε μονοπάτια δύσκολα, σε καταστάσεις άδικες, σε συνθήκες άσχημες, που εν τέλει όμως είναι μαθήματα!
Αν τα πάρεις τα μαθήματα σου, κι αν καταλάβεις, τότε σε χρίζει άξιο και σου ανοίγει δρόμους και πόρτες.
Αν μάθεις από ό,τι έπαθες, γιατί πρώτα πρέπει να πάθεις για να μάθεις, τότε και μόνο αρχίζουνε να σου έρχονται τα όμορφα.
Αν επιμείνεις, αν προσπαθήσεις, αν σηκωθείς και δεν το βάλεις κάτω, τότε η ζωή θα σε ανταμείψει.
Ας λέτε εσείς…
Δεν είναι άδικη η ζωή, η ζωή είναι δασκάλα!
Δασκάλα από εκείνες τις καλές, που για να πάρεις άριστα, πρέπει να είσαι άριστος. Που για να την περάσεις την όποια τάξη, πρέπει να στρώσεις κώλο. Που για να το κερδίσεις το καλύτερο, πρέπει να καλυτερέψεις.
Πρέπει να “διαβάσεις”.
Πρέπει να πιεστείς.
Πρέπει να κάνεις λάθη και να τα διορθώσεις.
Όταν τα κάνεις ουσιαστικά όλα αυτά, κι όχι να τα νομίζεις, τότε θα έρθει στα σίγουρα η δικαίωση και η ανταμοιβή σου.
Ρε δεν μπα λέτε εσείς…
Η ζωή είναι ακριβοδίκαιη, όσον αφορά τις σχέσεις!
Τους κλάψες.
Τους τεμπέληδες.
Τους λίγους και τους ανήμπορους.
Αυτούς που περιμένουνε ακούνητοι και με τα χεράκια τους χωμένα μες στις τσέπες.
Αυτούς με τους τρόπους τους πούστικους ή τους πέσε πίτα να σε φάω.
Αυτούς που αντιγράφουνε κι αυτούς που πάνε να κλέψουνε, τους παίρνει πάντα μυρωδιά και τους δίνει αυτό που αξίζουνε ακριβώς και τίποτα άλλο.
