Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Σου το είχα πει όμως εσυ δεν άκουσες!
Το μόνο πράγμα που σιχαίνομαι σου είχα πει, είναι το ψέμα.
Θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε για σένα, αρκεί να μην μου πεις ποτέ ψέματα.
Σε είχα ενημερώσει δεν μπορείς να πεις..
Σου είχα πει επίσης πως έχω χάρισμα!
Να μπορώ εύκολα να καταλάβω πότε μου λέει κάποιος ψέματα, οπότε σε παρακαλώ μη το κάνεις αυτό..
Προφανώς και δεν με πίστεψες, γι’ αυτο φτάσαμε έδω που φτάσαμε.
Σου έδωσα πολλές ευκαιρίες, μα πάρα πολλές, και εσυ πάλι τα δικά σου, το ένα ψέμα μετά το άλλο!
Καμία φορά δικαιολογούσες τον εαυτό σου και έλεγες πως δεν τα υπολόγισες σωστά..
Άλλες φορές έλεγες πως κάτι θα έκανες λάθος, γι’ αυτο δεν σου βγαίνει, όμως ετσι είσαι εσυ μου είχες πει!
Τα κάνεις όλα βιαστικά, και ίσως αυτό να φταίει..
Ψέμα, ψέμα, ψέμα και πάλι ψέμα!
Ήσουν ολόκληρη ένα ατελείωτο ψέμα.
Αυτό που δεν κατάλαβες με εμένα ειναι ότι δεν είμαι χαζός, ερωτευμένος ήμουν..
Μπορεί στην αρχή να εθελοτυφλούσα στα τόσα ψέμματα που έλεγες, μα όχι πια.
Και τώρα κλαις.
Προς τι το τόσο κλάμα;
Κλαις γιατί σου λέω την αλήθεια;
Κλαις γιατί δεν θα με ξαναδείς ποτέ σου;
Μετανοιωσες που τόσο καιρό μου έλεγες ψέματα;
Σιγά να μην απαντούσες!
Και σιγά να μην σε πίστευα στην τελική.
Αναρωτιέμαι όμως..
Έχεις πει κάτι που να είναι αλήθεια όλο αυτό το διάστημα;
Θα ήθελα πολύ να πιστέψω αυτά τα δάκρυα, όμως με τόσο ψέμα, και αληθινά να ειναι δεν μπορώ.
Δεν φταίω εγώ που δεν σε πιστεύω.
Εσυ φταις, ψεύτρα..
