Γράφει η Κική Γ.
Και ζούσες μ’ένα όνειρο, και ναι, σου έδωσε σημασία.
Και ζεις πια σ’έναν παράδεισο. Ξυπνάς, κοιμάσαι με την εικόνα του.
Κάνεις όνειρα και σχέδια, τρέψει το μυαλό σου.
Περιμένεις πάνω από ένα τηλέφωνο, μήπως και χτυπήσει. Μήπως κι ακουστεί ο ήχος του μηνύματος. Και περιμένεις.
Σταματάς τα πάντα γύρω σου. Αναπνέεις πλέον για να ζήσεις στιγμές μαζί του.
Και περιμένεις. Και δεν καταλαβαίνεις πως τόσο ήταν..
Ένα διάλειμμα ήθελε στη ρουτίνα του.
Πρόσθεσε μια ακόμη στη λίστα του.
Και εσύ περιμένεις, και δεν λες να κατέβεις από το συννεφάκι σου.
Καταστρέφεις τον εαυτό σου και περιμένεις. Και προσδοκάς.
Μα μάταια.. τι δεν καταλαβαίνεις;
