Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Περάσαμε τόσο πολλά μαζί.
Βήματα αργά προς και πίσω. Ματιές γεμάτες νόημα. Στιγμές μικρές που για μας ήταν σαν αιωνιότητα. Ζήλιες, πειράγματα, συγκινήσεις, όλα μαζί. Όσο όμως και να προσπαθούσαμε, όσο και να προσπαθούσανε, όσα τείχη και να χτίζαμε, η φλόγα μας έμενε πάντα αναμμένη, δυνατή. Αρκούσε μία στιγμή και η καρδιά μας χτυπούσε πάλι δυνατά, μυστικά. Το χαμόγελο που καμιά φορά καταφέρναμε να συγκρατήσουμε, ξέφευγε μέσα από τα μάτια μας, μας κύκλωνε σαν ένας τυφώνας και μας αιχμαλώτιζε σε ένα μέρος που είμασταν μόνο εμείς. Ένα μυστηριώδες χέρι μας έσπρωχνε κοντά. Μία κρυφή γοητεία μας σαγήνευε και χάναμε τους εαυτούς μας. Μία ερωτική ατμόσφαιρα πάντα το κάθε μας άγγιγμα. Οι καρδιές να χοροπηδάνε χωρίς έλεγχο. Το μυαλό παγιδευμένο σ’ έναν ιστό που δεν ήθελε να ξεφύγει.
Εκεί, μέσα σε όλα αυτά, μέσα σε όλο αυτό το συνονθύλευμα από συγκινήσεις και τόσο δυνατά συναισθήματα, ήθελα απλά, απεγνωσμένα ένα αξιοπρεπές αντίο, αλλά δεν κατάφερες ούτε αυτό να κάνεις.
