Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Και εκεί που ακούς τις καμπάνες να σημαίνουν τον ερχομό του, εκεί εσύ, περιμένεις με χέρια γεμάτα λευκά άνθη, να στολίσεις το φωτοστέφανο της ψυχής του.
Εκεί εσύ, εύχεσαι όλα να παίρνουν τον δρόμο τον ευλογημένο, τον τυχερό, πέρα από άγριες φουρτούνες και λάθη τραγικά.
Τα λάθη, μόνον οδηγός τους να είναι και τίποτε άλλο.
Να απέχουν από την μαυρίλα του σκοταδιού και να απλώνουν τις σκέψεις τους σαν απαλό χάδι ο ένας στο κορμί του άλλου.
Η απλότητα της ψυχής είναι φάρμακο ζωής.
Να γίνονται πάντα ένα και ας είναι δύο άνθρωποι διαφορετικοί.
Να μιλούν μεταξύ τους με σεβασμό στον λόγο και θαυμασμό στα μάτια. Και ας περάσουν τα χρόνια. Εκείνοι πάντα να έχουν οδηγό αυτά τα δύο συναισθήματα..
Έτσι ράβονται σφιχτά οι σχέσεις.
