Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου
Δεν ονειρεύομαι συχνά είτε στον ύπνο μου είτε με τα μάτια ανοιχτά.
Όταν συμβαίνει όμως το έχω σαν σημάδι από κάποιον για κάτι.
Και εσένα σε ονειρεύτηκα, πάει καιρός που είχα να δω το πρόσωπο σου και τα χέρια σου τυλιγμενα γύρω μου.
Είπα θα σε ψάξω κάτι θα συμβαίνει αλλά τελικά απλά ένιωσα την ανάγκη να σε δω.
Ήσουν έρωτας εσύ, έντονα χρώματα, γέλια και κλάματα μαζί, απογείωση και απότομη προσγείωση.
Έπαιρνα όρκο ότι δεν έχεις φύγει από το μυαλό μου, είχες μια μικρή γωνιά στη ψυχή μου και σε κρατούσα σαν φυλαχτό.
Ήσουν δικός μου έστω και έτσι.
Τελικά έφτασε η στιγμή που τρόμαξα με εμένα όταν σε συνάντησα, ένιωσα τόσο πολύ ότι μου έλειψες όχι όμως όπως το περίμενα.
Πίεσα τον εαυτό μου να έρθει αυτός ο κόμπος στο στομάχι, μάταια.
Έγινα δική σου άλλη μια φορά αλλά κάτι έλειπε, κάτι είχε φύγει, κάτι έφυγε.
Πάντα πίστευα ότι εσύ και εγώ θα ζούμε έναν κρυφό έρωτα.
Τώρα αναρωτιέμαι ποιος ευθύνεται για την σπίθα που δεν υπάρχει πια.
Έτσι είναι άραγε ο έρωτας; Κάποια στιγμή απλά φεύγει και νιώθεις άδειος.
Δεν το θέλω αυτό, θέλω να είμαι γεμάτη από εσένα και ας μη το ζήσω ποτέ, θέλω να σε θέλω.
Θέλω να σε αγγίζω και να τρέμω, θέλω το τέλος μου μαζί σου.
Θέλω να μη με αφήσεις να σε ξεχάσω.
Δεν θέλω τα αδιάφορα, με σκοτώνουν.
Κάνε κάτι έστω και αν είναι αργά..
