Γράφει η Νίκη Σταματοπούλου
Είναι τόσο απλό, αλλά για κάποιο λόγο εσύ το κάνεις περίπλοκο. Άλλα λες, άλλα δείχνεις, κι εγώ να παλεύω να αποκωδικοποιήσω το χάος σου. Δεν σου ζήτησα ποτέ να είσαι τέλειος. Σου ζήτησα μόνο να είσαι ξεκάθαρος. Να ξέρω πού πατάω και πού βρίσκομαι. Αλλά εσύ; Εσύ χορεύεις γύρω από την αλήθεια σου, κρύβεσαι πίσω από μισές φράσεις και αόριστα βλέμματα.
Κουράστηκα. Κουράστηκα να διαβάζω ανάμεσα στις γραμμές, να γεμίζω τα κενά που αφήνεις εσκεμμένα. Σου δίνω χώρο, χρόνο, ακόμα και την υπομονή μου, κι εσύ την εκμεταλλεύεσαι για να αποφύγεις αυτό που είναι μπροστά σου. Να πάρεις μια απόφαση.
Τι φοβάσαι; Την ευθύνη; Την απώλεια; Ή μήπως την πιθανότητα να κάνεις λάθος; Σε ρωτάω, γιατί εγώ δεν φοβάμαι. Ξέρω τι θέλω, ξέρω τι ζητάω. Και δεν είναι τόσο δύσκολο. Δεν θέλω υποσχέσεις, ούτε εγγυήσεις για το μέλλον. Θέλω μόνο αλήθεια. Να πεις αυτό που πραγματικά νιώθεις, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς υπεκφυγές.
Άλλα λες, άλλα θες. Το βλέπω στα μάτια σου. Στο πώς με κοιτάς όταν νομίζεις πως δεν προσέχω. Στο πώς με αγγίζεις όταν δεν έχεις λέξεις να πεις. Με θέλεις, αλλά δεν το παραδέχεσαι. Και αυτό με εξοργίζει. Γιατί η ζωή δεν περιμένει. Ούτε εγώ.
Ξέρεις, είναι εύκολο να κρύβεσαι. Είναι εύκολο να αφήνεις τον χρόνο να περνά, να αποφεύγεις τις δύσκολες συζητήσεις. Αλλά έτσι δεν ζεις. Έτσι απλώς επιβιώνεις. Κι εγώ δεν μπήκα στη ζωή σου για να είμαι μια ακόμα επιλογή.
Πάρε μια απόφαση. Όχι για μένα, αλλά για σένα. Δες τα πράγματα όπως είναι, όχι όπως θα ήθελες να είναι. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν μπορεί να ζήσει με αμφιβολίες. Ούτε εσύ, ούτε εγώ.
Ή μείνε. Ή φύγε. Αλλά μη με κρατάς σε αυτή την ανούσια αναμονή. Γιατί εγώ; Εγώ έχω ήδη αποφασίσει. Εσένα περιμένω.
