Γράφει η Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Την βλέπεις την πόρτα πίσω σου;
Βγαίνοντας, κλείστη σε παρακαλώ.
Σ’ ετούτο εδώ το σπίτι δεν έχουμε άλλο χρόνο για λόγια, υποσχέσεις και τσιτάτα συγχώρεσης.
Όχι, δεν ακούω, λυπάμαι.
Ούτε δικαιολογίες, ούτε εξηγήσεις.
Γιατί και τις εξηγήσεις πια τις δέχομαι μόνο από όποιον ακόμα υπολογίζω.
Από όποιον ακόμα έχω σε εκτίμηση ή να στο πω καλύτερα για όποιον ακόμα ελπίζω.
Από όποιον ελπίζω πως μπορεί να αλλάξει κάτι.
Από όποιον ελπίζω πως μπορεί να το γυρίσει το παιχνίδι!
Κι εσύ το παιχνίδι το έχασες από τα αποδυτήρια.
Όχι γιατί δεν ήσουν καλός παίχτης, ίσα ίσα.
Παίχτης από τους λίγους, τους σπάνιους, τους γοητευτικούς, τους αυτοκαταστροφικούς.
Ένα πράγμα σου ζήτησα από την αρχή.
Κι είναι αυτό που θα σου ξαναζητήσω τώρα.
Φύγε πριν γίνεις μικρός στα μάτια μου.
Φύγε πριν πάψω να σε σέβομαι.
Φύγε πριν χρειαστεί να μετανιώσω που άγγιξες την ψυχή μου.
Φύγε όσο μπορώ να λέω πως ερωτεύτηκα έναν άντρα.
Δεν είναι εγωισμός.
Δεν είναι που δεν μπορώ να σε συγχωρήσω.
Είναι που όταν θα σου συγχωρήσω τα εγκλήματά σου, μετά θα έχω εγώ το πάνω χέρι.
Θα είμαι εγώ η ισχυρή.
Θα είμαι εγώ η κυρίαρχος του παιχνιδιού.
Γιατί θα είμαι εγώ εκείνη που σε συγχώρεσε.
Κι εγώ αγάπη μου, δεν θέλω να κυριαρχώ μέσα σου.
Εγώ θέλω να είμαι το θυληκό του αρσενικού.
Εγώ, γεννήθηκα γυναίκα.
Δυστυχώς, δεν θα μάθεις ποτέ πώς θα ήμουν γυναίκα σου.
Φύγε τώρα.
Όσο ακόμα μπορείς να το κάνεις, με ψηλά το κεφάλι.
